Er was de vraag of ik  mijn spirituele 'belevenissen'
 op een rijtje wilde zetten.
Eerst was er schroom. 
Maar goed, ik heb er al zoveel over geschreven.
.

.

Over Spiritualiteit valt heel veel en heel weinig te zeggen.
Paranormaal heeft met onze geest te maken.
Spiritualiteit is van een andere orde. 
Het heeft te maken met beleven van het leven.
Met de Mystiek van het leven.
Mijn eerste belevenis schreef ik op in een Kerstverhaal

.

Op een dag in de zomervakantie liep Sjakie met een vriendje in de polder, even buiten het dorp waar zij woonden. Samen zouden ze een dood vogeltje in een doosje gaan begraven, op een plekje die alleen de twee vriendjes mochten weten. "  Alleen wij weten dit geheim" zei Sjakie," maar er is er een die alles ziet". "Gek eigenlijk " dacht Sjakie, en voor het eerst in zijn jonge leven was hij echt benieuwd wie die God zou zijn, dat hij alles zag.
Op dat moment voelde Sjakie zich opgenomen in een oneindig groot helder licht, al het andere leek te verdwijnen. Het ging gepaard met een enorm gevoel van blijdschap en liefde. Sjakie was sprakeloos en onderging iets van zuivere schoonheid. Toen wist hij dat God geen boosaardige was, die zoiets als een hel toestond. Wat de meester op school God noemde was dit licht. Dit licht wat er altijd is, en hem altijd bij zou blijven. Dit licht, daar gingen de mensen heen als ze dood gingen. Naar dit licht met die liefde en zuivere schoonheid. De meester wist er helemaal niets van, het was allemaal anders als hij vertelde. Als een onvergetelijke, absolute waarheid prentte dit zich in zijn hoofd. Toen Sjakie zich weer bewust werd van de polder en van zijn vriendje, begreep hij dat zijn vriendje die heerlijke ervaring niet had gehad.

.

.

Zo beschreef ik het in 1988
Inmiddels weet ik nu, in 2001, wie er bij was.
Het was Gerry, mijn buurmeisje 
Ze heeft een beter geheugen.
Ze vertelde hoe bijzonder het allemaal was:

.

Als jongetje van ongeveer 8 jaar had ik hetzelfde meegemaakt. Ik heb hier jaren geleden al eens over geschreven in een kerstverhaal. Toen wist ik niet precies meer wie er bij mij was, maar nu weet ik dat het mijn buurmeisje Gerry was. We waren een vogel aan het begraven die door een buurman z’n kat te grazen was genomen. We spraken heel ernstig over de dood en wat dat betekend. Toen plotseling gebeurde er iets heel speciaals. Mijn geest werd helemaal van licht, en er was een heerlijkheidgevoel, een liefde die ik met de prachtigste woorden niet zou kunnen omschrijven, en er was die openheid. Die openheid waarvan ik met de woorden van Nisargadatta kan zeggen: 
‘Realiseer je, dat jij de eeuwige bron van alle dingen bent en aanvaard de dingen als je eigen Zelf. Dat accepteren is echte liefde’.

.

Hemel en Hel
Hebben beiden met angst te maken
.

Terwijl ik zo eens om me heen keek zag ik een kleurig schijnsel wat mijn aandacht trok. Ik wist niet waar ik was, maar toen ik mijn aandacht op dit schijnsel vestigde leek het alsof ik door een sluis in een totaal andere wereld kwam. Het was er vol kleuren en het leek me er wel mooi. Maar plotseling doemde er overal om me heen allerlei mensachtige figuren op. Ze waren walgelijk om te zien, en ik rook een onaangename rottende geur. Veel van deze figuren waren beladen met sieraden, en bij verschillende puilde het geld uit hun zakken. Sommige liepen met grote bijbels en kruizen rond, om hun godsdienstigheid te laten blijken. Weer anderen hadden boeken bij zich, en instrumentarium om voor wijs door te gaan. De afschuwelijke seksuele taferelen zal ik U hier maar besparen. Zelfs de ergste griezelfilm is nog aardig vergeleken met de mensen die ik hier aantrof. Ze deden allemaal moeite om mij te grijpen, overal waren hun enge, grijpende handen.

Ik werd zo verschrikkelijk bang, dat het leek als of alle angst die ik ooit had gehad op dit moment in me aanwezig was. Met een klap schoot ik terug in mijn lichaam en werd er weer één mee.

Angst kost vrijheid.

De dagen na deze vreemde gebeurtenis was ik ontzettend kwaad op mijzelf. Ik was kwaad omdat ik zo bang was geworden. Hier door was ik terug gedeinsd en had ik me laten beperken. En dat is het ergste wat me kan overkomen, me laten beperken, want dat geeft een gevoel van engheid en kost me mijn vrijheid.

Die mensen, die ik tijdens mijn uittreding had gezien leefde, in mijn optiek van toen, in de hel. Maar, zo bedacht ik mezelf, ook deze mensen zijn diep van binnen goed, hoe naar het ook was dat ze zo walglijk waren, en hoe ze ook hun best deden mij te grijpen, en één van hen te maken.

Diep van binnen is ook bij hen liefde, maar het probleem is dat ze dit niet weten en nu lopen te pronken met hun lichaam, bezit of kennis. Nee, ik was niet tevreden over mijn gedrag, ik had me nooit door mijn angst mogen laten leiden.

Hel en Hemel.

Het zal veertien dagen later zijn geweest toen ik weer een uittreding had. Weer stond ik aan het voeteneind van het bed te kijken naar mijn slapende lichaam en weer was er dat kleurige schijnsel. En net als de vorige keer stond ik tussen die stinkende, walgende mensen die me wilde grijpen.

Even was er, net als de vorige keer, die angst, maar nu begreep ik dat het niet mijn angst was, maar die van deze mensen en kon ik het opzij zetten. Ik keek ze aan en besefte dat ook zij van binnen het Licht waren, ik voelde mededogen. Toen smolt die hele massa van mensen voor mijn ogen weg, en zag ik een prachtig wit licht verschijnen. Dit licht gaf me een heerlijk gevoel van blijdschap, en ik voelde hoe ik langzaam naar dit licht toe gleed.

Ook in dit licht zag ik menselijke gedaanten, maar veel ijler en zachter dan in die vreselijk, vorige situatie.

De eerste die ik herkende was mijn Oma, die daar als een soort engel stond te schitteren. Ook zag ik Jezus en Boeddha en andere wijze mensen die dit licht vormde, maar er ook door gevormd werden. Ze keken me bemoedigend aan, alsof ze wilde zeggen "Het is goed zo".

En terwijl ik wegsmolt in dit Licht had ik het gevoel als of ik eindelijk thuis kwam, en er kwam een "weten" over me, wat me vertelde dat ik voor eens en altijd met angst had afgerekend. En, als ik dit nu zo opschrijf besef ik dat ik sinds die nacht nooit meer angstig ben geweest.

Ik heb geleerd niet meer voor angst op de vlucht te slaan en daar mee de grootste vijand van de mens, zijn eigen angst, verslagen.

.

Over het verschil tussen Paranormaal en mystiek heb ik veel geschreven.
Ook over de spirituele weg die ik moest gaan.
Hier een column met de laatste stap
.

Paranormaal 285 link

Paranormaal heeft te maken met de intuïtie, met denken en voelen. Mystiek gaat daar aan voorbij. Ik zal proberen uit te leggen wat ik met mystiek bedoel aan de hand van mijn eigen belevenissen.

Toen ik een jaar of zevenentwintig was kwam het ‘paranormale’, dat ik uit mijn jeugd kende terug. Ik werd mij er van bewust dat allerlei zaken die zich in mijn belevingswereld voordoen, te maken hebben met een sterke gevoeligheid. Ik ‘zag’ paranormale beelden en wist dat deze beelden wat vertellen over bijvoorbeeld de persoon die voor mij staat. Ik besefte ook dat deze beelden gekleurd werden door de inhoud van mijn eigen geest. Zo als iedere beginnende Paragnost kreeg ik te maken met associëren. Dat wil zeggen dat mijn geest de paranormale waarnemingen vermengde met beelden uit mijn eigen verleden. Ik begreep dat het nodig was om te weten hoe deze waarnemingen tot stand komen. En wat belangrijker was: ‘Wie ben ik?’.  

Gerard Croiset gaf mij de raad om me met Yoga bezig te gaan houden, omdat ik moest leren met mijn energie om te gaan. Nu was, en is het nog steeds niet zo dat ik direct raad aanneem van een ieder die mijn pad kruist. Maar, ik vertrouwde de bekende Paragnost Croiset volledig en besloot zijn raad op te volgen. Temeer omdat dit speciale gevoel van ‘volledig vertrouwen’ altijd juist is geweest. Eerst kwam ik terecht bij een Yogalerares in ruste, die mij toch nog wel een stukje op weg wilde helpen. Na een paar maanden vertelde ze me dat ze me verder niet wist te helpen en stelde voor dat ik contact zou opnemen met Douwe Tiemersma uit Gouda. Douwe die tot dan toe Hatha Yoga lessen had gegeven, was in India geweest en had daar bij Shri Nisargadatta Mahararaj inzicht gevonden in de oorspronkelijke natuur van de mens, zoals de oude vrouw mij wist te vertellen. Ik wist niet wat ik hier nu weer van denken moest, maar besloot toch maar eens op één van zijn wekelijkse Yogalessen te gaan kijken.

Nisargadatta	Douwe Tiemersma

De eerste keer dat ik bij Douwe kwam was in een gymnastiekzaaltje in Gouda. Het was een wat duffe bedoeling waar ik op zich weinig mee op had. Maar die Douwe, die had wat. Ik wist niet precies wat, maar besloot eigenlijk meteen dat ik zijn bijeenkomsten zou blijven bezoeken tot ik er achter was. Zelf vond Douwe dat gymzaaltje ook niet langer de entourage waar hij zich prettig voelde en de volgende keren werden de bijeenkomsten wekelijks bij hem thuis gehouden en waren niet langer Yogalessen, maar veel meer gesprekken. Douwe bleek de gave te hebben om steeds maar weer opnieuw uit te leggen hoe de zaak nu echt in elkaar zat. Niet dat hij mij wat wilde wijs maken. Een nieuw geloof wilde brengen. Hij was heel duidelijk en hield me steeds voor hoe ik kon ontdekken hoe ik als mens nu eigenlijk in elkaar zit. Ik moest het zelf doen. ‘Laat alle ideeën die je over jezelf hebt los, en realiseer je oorspronkelijke natuur’, hield hij me steeds weer voor.

Nu is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Maar, ik was vast besloten dit mysterie op te lossen en vertrouwde Douwe volledig. Ik wist ook dat het voor mij een zaak van leven of dood was, om het zo maar uit te drukken. Zou mijn leven een doorlopend geworstel worden met de gedachten en gevoelens die zich in mijn geest afspelen, of zou ik vrij zijn. Dat is de kwestie, vrijheid of gebondenheid. Toen dan het moment gekomen was dat ik me realiseerde wat ik als mens nu eigelijk ben moest ik toch wel lachen. Ik was typisch het voorbeeld van de man die de bril zocht die hij altijd op had gehad. Dit was hetzelfde als wat ik al zo vaak had beleefd, alleen nu gebeurde het heel bewust, Niks nieuws onder de zon. Ik lachte en dronk samen met Douwe een pilsje.

 Luister naar Douwe Tiemersma 

Reactie van Douwe Tiemersma op deze laatste column in AdvaitaPost.

Jac Zitman

Een enkeling kent hem nog van de bijeenkomsten in de beginjaren '80: Jac, de vreemde snuiter. Hij was ongewoon, omdat hij zo rechtoe-rechtaan was. Hij wilde direct weten hoe het nu eigenlijk zat met zelf en wereld. Daar had hij alles voor over, hij had daar zichzelf voor over. Daarom kwam hij er in een korte tijd achter: dit is het, klaar. Een tijd lang liet hij zijn paranormale vermogens rusten, maar langzamerhand werd het paranormale op spontane wijze zijn werkterrein. Af en toe moet je wel lachen als je zijn advertenties en teksten leest, maar velen zijn ermee geholpen. 
Nisargadatta Maharaj zei destijds ook dat hij anderen in de praktijk hielp, maar dan over de kling met zijn verkoop van slechte sigaretten. Zo heeft iedereen wat. 
Jac schrijft aan de lopende band columns voor een streekblaadje in Friesland en zendt die aan een aantal mensen. Ook komen ze bij hem op zijn website. Ze worden steeds beter: dus ga er eens kijken.                                              

Douwe Tiemersma

Voor de Advaita Post heeft Patricia van Bosse een interview gemaakt Klik hier door

.

.

Dat
is niet onder woorden te brengen

.

.

Stilte

Wandelend
langs de zee
denken en begrijpen
gaan met de golven mee

avondhorizon
zachte zwoele wind
opent het gevoel
die de wereld vindt

stilte is alom
verbazing die ziet
geluiden gaan door
stilte merkt het niet

 Jac Zitman 

.

.