Visioen over leven en dood

Het gebeurde zo maar op een mooie lentedag terwijl ik zittend over het water staarde naar de vogels die traag en onbevreesd laag over het door zon beschenen water zweefden.
Plotseling verdween de wereld om me heen. Er was alleen maar prachtige licht. Een licht zo helder en mooi dat het niet onder woorden te brengen is. Dit omdat er geen woorden voor zijn. In dit licht was een besef van mezelf als een vonk van dit licht. Te gelijk ook als de toeschouwer van alles. Er was een gevoel van liefde en reinheid die onbeperkt is. Het was of ik alles was en tegelijkertijd niets. Woorden schieten tekort. Ik kan hoogstens proberen er over te vertellen. Mijn gevoel zei me dat deze toestand Goddelijk is. Voorbij de woorden. Voorbij de persoonlijkheid die me onderscheid van andere mensen.

Oorsprong van het leven

Ik zag anderen net als ik. We waren allemaal vonken van dit prachtige licht. Dit licht is de oorsprong van al het leven. Dat wist ik in dit visioen absoluut zeker. Met sommige van die vonken was verwantschap. Deze verwantschap zorgt er voor dat we naar elkaar toe getrokken werden en even samenvloeide. Het zijn niet alleen mensen die we in het verleden lief hadden. Ook met zij die we leed aangedaan hebben zijn verwant. Zo voelde ik lief en leed.
Al die vonken waren op weg naar dat onbeperkte licht. Dat Licht waar we uit voortgekomen zijn. En uiteindelijk weer in terug keren. Wanneer de vonken uit het licht komen zijn ze onbewust. Wanneer ze terug keren zijn ze helemaal bewust van zichzelf en vloeien ze samen met het onbeperkte licht.

De vonk is ons binnenste is eigenlijk onze werkelijke natuur. Deze is vaak omgeven door een wat donkerder buitenkant die ontstaat uit onze persoonlijkheid. Al onze persoonlijk gekleurde neigingen, maar ook persoonlijke liefde en pijn vormen een laagje om de ziel. Om de helder lichte vonk. Wanneer een vonk in het licht opgaat is er geen donkere buitenkant meer. Geen binnen en buiten. Alleen liefde en harmonische vrijheid.

Leven na de dood

Nu is dit een prachtig visioen, maar het zal ongetwijfeld uitleg behoeven. De vraag die me steeds gesteld wordt is dan natuurlijk, ‘Hoe ziet het leven na de dood eruit’? Een vraag die alleen maar te beantwoorden is met ‘Ik weet het niet’. Dit antwoordt moet ik wel geven, want volgens mij kan het voor iedereen anders zijn. Het gaat er maar om in hoeverre een mens in staat is dit leven los te laten. Eigenlijk kunnen we beter zeggen, in hoeverre een mens tijdens zijn leven aan van alles vast zit. Aan zich zelf vast zit.

De één zal enorm gehecht zijn aan z’n spullen. De ander zal niet in staat zijn om los te komen van de hechte banden met familie en vrienden. Weer een ander heeft een geloof aangenomen waar men niet van los kan komen.
Het idee dat de hemel verdient moet worden is niet waar. Er is niet iemand die mensen straf. We straffen hoogstens ons zelf. Er is geen plaats die we hemel kunnen noemen en al helemaal geen plaats die we de hel kunnen noemen.

Mijn visioen is heus niet zo uniek. Heel veel mensen uit allerlei landen en uit alle tijden hebben deze belevenissen gehad. Het heeft mij één ding duidelijk geleerd. Van het grootste hemellichaam tot de nietigste zandkorrel. De planten en de dierenwereld. Het licht van de zon en een zware regenbui. Alles komt uit de bron van alle leven. Net als wij. Het beseffen van deze verwantschap heeft mijn leven verandert. Het besef van mijn werkelijke natuur heeft mij bevrijdt van de zwaarte van het leven als een sterfelijke eenling.