De 100e "Paranormaal" alweer, en dat betekent dat ik al haast twee jaar wekelijks 3 of 4 A4 blaadjes met de hand vol pen. Beroeps schrijvers doen dat vliegensvlug op hun tekstverwerker, vroeger op de typemachine, maar daar ben ik niet zo goed in, dus gewoon met de hand dan maar. Martijn, onze zoon, zet het dan snel in onze oude computer en de tekst van de column gaat dan meestal op maandag op een diskette naar deze krant.

Schrijven en schilderen.

Al die columns die tot nu toe door mij geschreven zijn bewaren we. Ik heb ze deze week weer eens even doorgebladerd. Dan zie je toch wel dat er verandering in mijn manier van schrijven is gekomen. Het beste kan ik het vergelijken met het schilderen wat ik als hobby doe.

In het begin schilderde ik precies elk lijntje om een zo gedetailleerd mogelijke afbeelding te krijgen. Nu komt het precieze er niet meer zo op aan en is het meer een impressie van mijn gevoelens die snel, zonder dat ik er als persoon heel erg mee bezig ben, op het doek komt. Die kant gaat het ook met het schrijven steeds meer op. Dat betekend dus dat er in de manier van schrijven verandering te zien is. Men kan soms dan ook wat meer tussen de regels door lezen.

Vrijheid.

Het is voor mij, maar waarschijnlijk ook voor de andere columnisten van deze krant heel waardevol dat we een grote vrijheid van schrijven krijgen van de redactie. Ik denk dat de Zuid-Friesland wat dit betreft veel unieker is dan menig lezer beseft. In mijn columns is bijvoorbeeld nog nooit door de hoofd redacteur, Gerard Krabben, een verandering aangebracht. Eerder heb ik het gevoel dat ik gestimuleerd wordt om in mijn schrijven zoveel mogelijk mezelf te zijn. Dit zorgt er voor dat ik ieder onderwerp vanuit mijn eigen ziens wijze op papier kan zetten.

Reacties.

Er zijn allerlei reacties op deze column geweest, en aangezien ik discussies niet uit de weg ga, vind ik soms wel dat er wat te weinig ingezonden brieven komen. Want opbouwende kritiek kan natuurlijk nooit kwaad.

Van uit Orthodox Christelijke levensbeschouwing zijn er in het verleden wel eens ingezonden brieven geweest die mijn werk "duivelswerk" vonden. Maar ja, daar kan ik niet zoveel mee, want in mijn levensbeschouwing komt weliswaar wel een vorm van God voor, maar ik heb nog nooit te maken gehad met iets wat ik "de duivel" zou kunnen noemen. Nu moet u niet denken dat ik me een tegenstander voel van mensen die wel in een duivel geloven, alleen kan ik er niets mee, en laat ik hen maar in hun waarde. Gelukkig zijn er heel veel mensen die het Christendom of een andere levensovertuiging hebben, en met wie ik mooie gesprekken heb, en die mij opbouwend adviseren. Zelf ben ik niet iemand met een vast omlijnde geloof, eigenlijk sta ik overal wel voor open zo lang het een ander geen leed berokkend.

Ook zijn er wel mensen geweest die zich afvroegen of de naam "Paranormaal" van deze column wel de juiste is. Dit geldt ook voor de vlag waaronder ik de praktijk voer. Paragnost /magnetiseur is ook zo'n benaming die ik destijds gekozen heb om enigszins aan te geven wat voor werk ik doe. En als U bedenkt dat ik nu al bijna 10 jaar met dit werk volledig in mijn onderhoud voorzie, zal het toch bij de meeste mensen wel goed over komen.

Internet.

Deze krant, en daarmee ook deze column, wordt ook uitgebracht op Internet. Internet is met een computer en via het telefoonnet een wereldwijd informatie en communicatie netwerk. Deze stukjes kunnen dus door iedereen in de hele wereld gelezen worden.

Zo ontving de Zuid-Friesland een E-mail, een bericht via Internet, van Dee Dee Stoker uit Texas, Amerika, die meedeelde dat ze het heel leuk vond mijn column te lezen. Ik weet dat er meer Internet lezers zijn, stuur eens een E-mail zou ik zeggen, dan weten we dat u er bent.

Vragen.

Regelmatig krijg ik van lezers of lezeressen te horen: "Hier zou je eens over moeten schrijven", en soms neem ik dan ook zo'n onderwerp bij de hoorns. Hoewel ik door mijn dagelijks bestaan meer dan genoeg onderwerpen voor handen krijg, vind ik het best leuk als U met vragen of een onderwerp komt. Het beste kunt U dan een briefje naar de redactie sturen of een E-mail via Internet, dan komt dat vanzelf wel bij mij terecht. U mag er van uitgaan dat uw naam en adres uit de krant blijven wanneer U dit op prijs stelt.

Feestje.

Zo, nu deze 100e column geschreven is heb ik wel recht op een klein feestje, vind ik zelf. Ik ga dus maar lekker op een terrasje zitten, met een hapje en een glaasje bier. Niet alleen natuurlijk, maar met mijn vrouw Willy die als mijn "anker" het mogelijk maakt dat ik kan leven en werken op de manier zoals ik het doe.

"En hoe leef je dan" zult U zich wellicht afvragen. Ach, ik ben misschien als een boom, met wortels in de aarde en takken rijkend naar de hemel. Voor de een ben ik een rustplaats en voor de ander sta ik gewoon in de weg.

Maar voor mezelf ben ik niets bijzonders, een gewoon mannetje die meedrijft op de wind, die het leven is.

Jac. Zitman

Paragnost/magnetiseur

Oosterzee-Buren

0514-562345