De allerbeste wensen voor het komende jaar wil ik u als eerste wensen in deze eerste column van het nieuwe jaar. Het jaar begon met die fantastische Elfstedentocht die ik hoofdzakelijk voor de TV beleefde. Tien jaar geleden woonde we nog in Dokkum en dan ben je er toch wat meer bij betrokken, maar ook deze tocht was weer geweldig om te zien. De wedstrijd is dan wel aardig, maar de tourtocht, met al die "gewone" mensen, maakte voor mij van de elfstedentocht de "Tocht der Tochten" zoals het steeds weer door het hele media circus wordt genoemd.

Dit media circus, al die camera's en journalisten, hebben het voordeel dat we de hele dag voor de TV kunnen zitten. Het nadeel is dat er veel sensatie getoond word. Hierdoor werd elke deelnemer met bloed op het gezicht besprongen door camera mensen.

Drama blijkt interessant te zijn, het is maar goed dat die ene man, die helaas tijdens de tocht overleed, niet in de buurt van camera's was, anders hadden we dit ook nog eens breed uitgemeten gekregen.

BART VELDKAMP

Bijzonder respect heb ik voor Bart Veldkamp die zijn training schema voor het Europees kampioenschap onderbrak om de Elfstedentocht te rijden. Helaas waren al die andere topschaatsers niet aanwezig, maar dan hebben ze veel gemist, want Bart was laaiend enthousiast na afloop.

's Morgens om vijf uur vertelde hij voor de TV dat het in Lemmer en Bantega sneeuwde toen hij van huis vertrok. Blijkbaar had hij bij Annemarie op de Otterweg overnacht. Ik keek direct naar buiten maar volgens mij was er geen sneeuwvlok gevallen. Bij aankomst, na 200 km schaatsen, had Bart het wit voor zijn ogen van de inspanningen van zijn prachtige prestatie. Volgens mij had hij dat ook bij het hele vroege opstaan, want sneeuw, nee Bart dàt was er toch ècht niet.

SPORT VERBROEDERD

In vorige columns schreef ik dat we naar een maatschappij moeten waar kameraadschap, vriendelijkheid en broederschap hoog in het vaandel staan. Dit is de oplossing voor onze steeds harder wordende maatschappij, waar de eenling niet meer meetelt, en alerlei overtuigingen vechten om hun gelijk te kunnen krijgen.

Wanneer men mij nu weer eens vraagt wat ik daar nu precies mee bedoel wil ik graag wijzen op de sfeer tijdens de Elfstedentocht.

Ik praat dan niet over de handelaren die deze tocht zien als een welkome gebeurtenis om van alles aan de man te brengen.

Ik praat ook niet over de reeds eerder genoemde sensatie pers die menselijk leed te breed uit meet.

Ik praat over de sfeer onder de toertocht rijders en de sfeer die van het publiek uitgaat. Broederschap is geen begrip van een zweverig mannetje met een dromerig idee. Broederschap is de algemene vriendelijkheid die tijdens de Elfstedentocht heerst.

Dit is de verdienste van Friesland. Een voorbeeld te zijn van hoe het hoort. Wanneer dit indruk heeft gemaakt op die miljoenen die in Friesland of via de TV de Elfstedentocht hebben gevolgd. Dan is de Elfstedentocht geslaagd!

WIETSKE OVERLEDEN

Ander half jaar geleden kwam ze voor het eerst in de praktijk. Wietske, 65 jaar oud en ze had kanker in haar lever. Ook had ze een stoma, een zakje uit haar buik als uitgang voor haar darmen. Haar hoofd was kaal van de chemokeuren en ze had volgens de artsen nog maar kort, enkele weken, te leven.

Wietske had geen makkelijk leven gehad, verdriet was haar niet bespaart gebleven.

Het behandelen, zo als ik dat als magnetiseur doe, vond ze heerlijk en ze kwam, samen met haar jongere zuster Trynsje elke week voor een behandeling. Ook gaf ik haar kruidenthee en andere middelen om te herstellen van de vele zware chemokuren die ze moest ondergaan, en ze knapte op. Ze voelde zich veel beter, en kwam elke week met een lachend gezicht bij mij de praktijk binnen. Altijd vrolijk, altijd opgewekt en zeer strijdlustig ten opzichte van haar ziekte. Na enkel maanden ging het haar weer groeien en kon die warme lastige pruik af.

Ook toen men met de chemokuren stopte bleef haar situatie stabiel en genoot ze elke dag van haar leven doordat ze zich zo goed voelde.

Vorige maand kreeg Wietske griep, en kon ze niet meer bij mij komen. Eenmaal in de week bezocht ik haar, en haar opgewektheid en moed maakte grote indruk op mij. In onze gesprekken die we hadden tijdens de behandelingen gingen ernst en humor hand in hand.

1000 KRAANVOGELS

Zo was Wietske een vrouw met een mooie hobby. Ze vouwde van papier de mooiste vormen. In een boek las ze van een vrouw die, net als zij aan kanker leed. Deze vrouw uit Japan vouwde duizend Kraanvogeltjes met het idee dat deze duizend, van papier gevouwen vogels, haar zouden genezen. En het werkte. Toen de duizendste vogel klaar was bleek de kanker verdwenen, en bleef ook weg!

Wietske begon ook te vouwen en toen ik in december bij haar was had ze er al honderden klaar. Maar, de kanker greep in het door griep verzwakte lichaam van Wietske snel om zich heen. De pijn werd erger en door vermoeidheid kwam ze nog maar weinig van bed af. Maar, hoewel ze haar ziekte en alles wat er bij hoort accepteerde, bleef ze hopen op nog wat mooie dagen.

Langzaam kwam het besef dat ze deze strijd zou moeten opgeven. Eind december kreeg ik een kaart van Wietske. Op deze kaart had ze drie Kraanvogels geplakt die opvlogen. Ik begreep wat ze me wilde vertellen. Na het sturen van deze kaart heeft ze zich laten opnemen in het ziekenhuis. Het was genoeg voor Wietske. Het was goed zo. De Vrijdagavond voor de Elfstedentocht werd ik opgebeld door haar zuster.

Wietske is rustig ingeslapen.

Jac Zitman

paragnost/magnetiseur

Oosterzee

tel:0514-562345