KANKER 2

Kanker is een zeer gevreesde ziekte, hierdoor komt het dat, zodra andere mensen weten dat iemand kanker heeft, dit het meest opvallende kenmerk van die persoon is geworden.

Iemand kan allerlei verschillende rollen vervullen zoals, vader, moeder, chef of echtgenoot en beschikken over talloze andere waardevolle eigenschappen zoals intelligentie, gevoel voor humor en dergelijke.

Maar vanaf het moment dat men weet dat hij kanker heeft is hij of zij in de eerste plaats "kankerpatiënt".

De identiteit als mens gaat verloren en de kanker wordt de belangrijkste kenmerk. Iedereen, inclusief de behandelende artsen houden zich voornamelijk bezig met het lichamelijke gegeven van de kanker en daar is dan ook de hele behandeling op gericht, en niet of nauwelijks op zijn persoon.

Ik ga er vanuit dat een ziekte niet alleen een lichamelijk probleem is, maar dat het een probleem is van de gehele mens, die niet alleen zijn lichaam omvat maar ook zijn gedachten en zijn gevoelens. Verder ga ik er vanuit dat emotionele en psychische factoren een grote invloed hebben op de vatbaarheid voor ziektes, waaronder kanker, en dus ook invloed hebben op het herstel van ziektes.

Naast de lichamelijke benadering van een ziekte, dient dus ook aandacht worden besteed aan de geestelijke gesteldheid, omdat dit een grote bijdrage kan leveren naar herstel.

HULPELOOSHEID

Het is mij opgevallen dat kanker dikwijls een teken is dat er zich in het leven van de patiënt bepaalde problemen hebben voorgedaan. Problemen die verergerd zijn door stress die zich de periode voor het ontstaan van de kanker heeft voorgedaan. Vaak zie ik dat kankerpatiënten op deze stress gereageerd hebben met een sterk gevoel van hulpeloosheid en als het ware hebben opgegeven naar een oplossing te zoeken. Deze emotionele reactie, een zeer diepe verdrietigheid die men niet kan uiten, brengt een aantal fysiologische reacties in werking die het natuurlijke afweersysteem van het lichaam onderdrukken, waardoor de groei van abnormale cellen mogelijk wordt gemaakt. Het is dan ook heel belangrijk dat niet alleen aandacht wordt besteed aan wat zich op lichamelijk terrein afspeelt, maar dat ook gekeken wordt wat zich verder in het leven, en vooral de gedachtegang van de patiënt afspeelt. Als het hele geïntegreerde systeem van lichaam, gedachten en gevoelens van de gehele persoon niet meewerkt aan genezing, dan bestaat de kans dat zuiver lichamelijke ingrepen weinig uithalen.

BEHANDELINGSPLAN

Om een goed behandelingsprogramma op te stellen zullen we ons dus op de gehele persoon moeten richten, en niet alleen op dat deel wat ziek is. Natuurlijk is het zo, en ik kan hier niet duidelijk genoeg in zijn, dat de patiënt altijd met zijn behandelende artsen moet overleggen wat in zijn of haar geval de beste lichamelijke behandeling is. Dit kan betekenen dat besloten wordt een operatie uit te voeren, gevolgd door een chemokuur of andere medicijnen en bestraling. Wanneer de patiënt niet overtuigd is dat dit de juiste ingreep is, mag hij altijd bij een andere arts een tweede mening vragen. Het is heel belangrijk dat men zelf het gevoel heeft dat de keuze van behandeling de juiste is.

Wel zal ik de patiënt aanmoedigen om de juiste vragen te stellen aan de artsen, eventueel van te voren een briefje te maken met wat men wil vragen. Steeds vaker merk ik dat de artsen geen enkel probleem hebben met het feit dat "zijn" patiënt ook bij mij onder behandeling is. Met de keuze van behandeling die men uiteindelijk, samen met de arts, neemt mag en kan ik mij niet bemoeien.

Naast de behandeling die men dan van de artsen krijgt kan ik, zo blijkt in de praktijk, de nodige hulp bieden, die de behandeling minder naar kunnen doen verlopen. Hiervoor heb ik verschillende natuurlijke middelen tot mijn beschikking, waar ik in latere columns op terug kom, en mijn mogelijkheden als magnetiseur, die verder gaan dan velen denken.

Ik richt me dan in de eerste plaats op de kwaliteit van het leven, dus hoe iemand zich voelt, en hoe hij ondanks zijn ziekte nog van alles kan doen. Daarnaast, of eigenlijk tegelijk help ik de patiënt om alles te doen wat mogelijk is om de kanker te overwinnen. Hiervoor zijn technieken onder namen als "visualiseren" bekend. Dat wil zeggen dat men met zijn eigen gedachten de kanker als het ware bestrijd. Voor velen zal dit een moeilijk idee zijn, maar ook hier zal ik in de volgende columns graag uitgebreid op terug komen.

VALSE HOOP

Sommige mensen zullen beweren dat ik deze patiënten "valse hoop" geef door te suggereren dat men het ziektebeeld kan beïnvloeden. Even als bij de zuiver medische behandelingsmethoden bestaat er altijd onzekerheid over het verloop. Maar hoop is volgens mij in zo'n situatie een veel gezondere houding dan wanhoop. Negatieve verwachtingen kunnen mogelijk teleurstellingen helpen voorkomen, maar ze kunnen ook bijdragen tot een negatief resultaat.

Natuurlijk is het zo, dat ik de mogelijkheid dat een patiënt overlijdt, helemaal niet uitsluit. Ik help eerder zo, dat men zich realiseert dat de dood een gevolg van deze ziekte kàn zijn. Maar ik zal ook alles doen om er voor te zorgen dat men zich beter voelt, en het liefst dat men geneest van deze nare ziekte.

Maar, als het moment van sterven dan toch komt, help ik deze in vrede te kunnen accepteren, wat ook voor mij heel emotionele gesprekken zijn. Toch vind ik deze gesprekken ook heel mooi, ze bezorgen mij hele mooie herinneringen aan prachtige wijze en moedige mensen.

Wanneer men alles los kan laten, geeft dit een gevoel van opluchting en vrijheid.

Het is dan goed dat men weet dat het einde van dit leven nabij is, omdat het heel fijn kan zijn voor die gene die gaat sterven alsmede voor iedereen die er verder bij betrokken is, wanneer heel bewust afscheid genomen kan worden, in de wetenschap dat dit geen eindpunt is.

Misschien is wel het meest waardevolle van het leven, om zonder angst, zelfs met een zekere nieuwsgierigheid naar dàt wat komen gaat, te kunnen sterven.

Jac Zitman