TOEKOMST VISIOEN

Deze week wil ik deze column eens beginnen met een wereld beroemde songtekst. Het is de vertaling van een, in het Engels geschreven popsong die we nog regelmatig op de radio horen, en waar van ik durf te beweren dat het tot de klassieke muziek van later zal behoren. Hier de songtekst, ik citeer:

Stel je voor, geen bezit

Ik vraag me af of je het kunt

Geen aanleiding voor hebzucht of honger

Een broederschap der mensheid

Stel je voor dat alle mensen

de wereld samen delen

Misschien zeg je dat ik een dromer ben

Maar ik ben niet de enige

Ik hoop dat je op een dag met ons mee zal doen

Opdat de wereld als eenheid zal leven

Deze tekst kan van heel verschillende mensen zijn, vindt U ook niet? Van Jezus bv, of van Marx. Maar het is de tekst van het nummer "Imagine" van John Lennon, de vermoorde ex Beatle. Het is een Favoriet "Kippenvel" nummer van mij.

Een andere ex Beatle, George Harrison schreef jaren later een nummer als hommage aan John Lennon, met de volgende prachtige tekst:

Jij bent de gene die het met Imagine

allemaal hebt gezegd

Al die jaren geleden

Jij wijst de weg

naar de waarheid, wanneer je zegt

Alles wat je nodig hebt is Liefde

( All you need is Love)

In het holst van de donkere nacht

stuur ik een gebed naar je uit

Jij, die nu verblijft in de wereld van Licht

Waar de geest vrij is van leugens

En al het andere wat wij verachtten

De mensen zijn God helemaal vergeten

Hij is de enige reden van ons bestaan

En jij was degene van wie men zei

dat je zo vreemd was

Al die jaren geleden

Jij hebt het allemaal gezegd

maar weinigen hadden oren

Al die jaren geleden

Tot zover de ex Beatle George Harrison. Het is toch mooi om te zien hoe deze wereldberoemde pop artiesten tot zo'n diep inzicht kunnen komen. Dat ze de wereld van het materialisme en het consumeren doorzien, en begrijpen dat dit de oorzaak is van veel lijden.

Was het ook niet Jezus die erop wees dat de rijke jongeling het Koninkrijk der Hemelen niet kan binnen gaan? Dat we ons niet dag en nacht zorgen moeten maken over wat we moeten eten en aan kleren dragen.

DE WERELD STAAT IN BRAND

Terwijl ik van de week het Journaal zag met al die ellende besefte ik, dat de hele wereld bezig is om te vergaren, met alle gevolgen van dien. Toen rees me de vraag: Hoe moet dit verder. Zal er ooit een wereld komen van mensen, die hoewel we verschillend zijn, in vol respect met elkaar kunnen samen leven. Wat kunnen we in Gods naam doen, om te zorgen dat de kinderen in vrede, vertrouwen en veiligheid kunnen opgroeien tot volwassen mensen die niet ten koste van alles hun eigen belang nastreven. Een wereld waar het harmonisch samenleven het hoogste goed is. Een wereld waar de problemen gezamenlijk opgelost worden.

Jaren geleden was ik ook al met dit onderwerp bezig. Ik begreep, dat het onze vaak onbegrensde hebzucht is die de oorzaak is van zoveel lijden in de wereld. Ons eigen egoïsme is de oorzaak van veel verdriet.

Dan kan je religieus worden en bij een kerkgenootschap of iets dergelijks gaan, maar dat is voor mij geen oplossing: het geeft geen echte verandering.

Je kan hele strenge wetten maken, maar hoe meer wetten, hoe meer misdadigers, tucht helpt niet, het onderdrukt hoogstens wat. Toch moet er wat gebeuren, want de wereld staat in brand en als we niet oppassen is er niets meer te redden.

TOEKOMST VISIOEN

Toen ik het helemaal niet meer wist, kreeg ik een visioen, zoals ik dat wel vaker heb. De wereld om me heen verdween, en ik bevond me in de verre toekomst.

De wereld zag er op vele gebieden heel anders uit. Zo droegen mensen bv een soort armbanden die niet alleen als een soort telefoon diende maar tal van functies had. Er werd ook een soort medische diagnose mee gesteld die centraal geregistreerd werd. Wanneer iets niet in orde was, werd contact met je opgenomen.

Mensen die ziek waren kwamen in een soort grote buis en genazen daardoor heel snel.

Zaken als bezit bestonden helemaal niet. Wanneer mensen zich iets toeëigende werd dit als een ziekte beschouwd en behandeld. Men at ook geen dieren meer, vegetarisch zou je kunnen zeggen, de productie van vlees kost te veel eten. Het kwam allemaal heel harmonisch over en gaf me een enorm gevoel van blijdschap en hoop.

Uiteindelijk komt het toch allemaal goed, dacht ik. Kunst en cultuur stond hoog in het vaandel, net als de natuur.

ZIJN WIJ BARBAREN?

Over onze tijd wordt in de toekomst niet zo positief gedacht. Zoals wij nu over de donkere Middeleeuwen denken, daar moet je het mee vergelijken. Een tijd van oorlogen, ongebreidelde uitbuiting op all terreinen, zonder respect voor het leven. Ons materialisme werd als dommigheid gezien, van onontwikkelde mensen. En toen ik dat zo zag in dat visioen wist ik dat ze gelijk hadden, ik schaamde me ervoor.

De maatstaf om te veranderen hebben we gelukkig allemaal in ons, werd me duidelijk.

Ieder mens heeft een intuïtie van hoe het zou moeten zijn, een intuïtie van harmonie. Maar om ons heen zien we iedereen druk bezig om van alles te vergaren, en we doen allemaal mee.

Nog mooiere huizen, auto's, kleren, noem maar op. We zien het ene volk tegen het andere volk vechten. Is het niet met wapens dan toch politiek.

Geloven verketteren elkaar, vertrouwen is ver weg, gelijk hebben is het hoogste goed.

We gaan dus lijnrecht tegen onze eigen intuïtie in en worden er niet gelukkiger van, eerder angstig om te verliezen, dus proberen we veilig te stellen.

EEN BETERE TOEKOMST

Toch komen steeds weer mensen die op een zachte manier vertellen dat het anders kan. Mensen die wijzen op eenvoud, op zorgzaamheid en op verdraagzaamheid. Uiteindelijk zullen die zachte krachten overwinnen zoals ik in mijn visioen beleefde. Langzaam maar zeker zal de mens zijn egoïsme ontstijgen, niet alleen omdat we wijzer worden, maar ook uit lijfsbehoud. Omdat we gaan inzien dat we veel te veel energie verspillen aan onze persoonlijk welzijn. Met veel minder moeite leven we in een harmonisch wereld, een wereld waar voor iedereen en alles een plaats is, met het besef dat we samen een zijn.

Dan is de zin van het leven: het leven zelf, en delen vanzelfsprekend.

Zonder egoïsme ontwikkelen we ons tot werkelijk beschaafde mensen. Dan leven we in een wereld waarin we ons veilig zullen voelen en pakken we de problemen zoals die er altijd zullen zijn gezamenlijk aan.

Er is dus hoop, een zekerheid op een betere wereld.

Jac Zitman