Reisverslag 2

In deze column van 1 mei jl plaatste ik een brief van de 20 jarige Monique Sluimer uit Joure. Monique reist door Zuid-Amerika om het land, de mensen en de taal te leren kennen. Vijf eeuwen geleden werd dit gebied alleen bevolkt door de Inca's, de indianen van Zuid-Amerika, een hoog beschaafd volk, met een hoge levens standaard, dat tot uitdrukking kwam in hun geneeswijze, cultuur en kunst. Rond 1520 kwamen de eerste Europeanen in dit gebied, in het jaar 1532 gevolgd door de Spaanse soldaten die het indiaanse Inca rijk versloegen. Alle indianen die het Quechua, de oude Inca taal tot moedertaal hadden, werden in die periode tot het uitgestrekte Inca rijk in Zuid-Amerika gerekend. De Inca's bestuurden een heel groot rijk. Dit rijk omvatte het huidige Peru, en verder delen van Columbia, Ecuador, Bolivia, Chili en Argentinië. De Inca's waren grote bouwmeesters, wat nu nog te zien is aan de ruïnes van paleizen, maar ook in de aanleg van wegen en bruggen zien we hun meesterschap terug. Helaas werden vele Inca steden door de Spaanse overheersers verwoest. Ze haalden ook de prachtig gesmede gouden voorwerpen weg, en dit alles onder het excuus dat ze deze zo genaamde barbaren het christendom kwamen brengen. Dat deze brengers van goede zeden nog veel meer deden blijkt wel uit het fijt dat nog slechts de helft van de bevolking uit indianen bestaat, de rest hebben één of meer Europees voorouders. De Spanjaarden hebben echter nooit Machu Picchu gevonden, de Inca stad waar Monique in haar vorige reisverslag over schreef. Op de foto ziet U de ruïnes van deze oude stad die op een 2500 meter hoge bergkam, boven een rivierdal ligt. In haar vorige brief schreef Monique dat ze een Canadese jongen als reisgenoot had ontmoet. Laten we eens zien hoe het haar verder vergaan is nadat ze Lima verliet om de regenwouden van de Amazone te bezoeken, waar ook nu nog Indianen leven die nog nooit een vreemdeling hebben gezien.

Beste Jac.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik weer schreef maar hier is dan de 2e brief, van uit Colombia. Mijn vorige brief schreef ik in Lima en sinds toen is er heel wat gebeurd.

Samen met de Canadees ben ik naar de Amazone gegaan. Dat was echt te gek, er waren helemaal geen andere toeristen en de natuur was prachtig. We zijn met de boot van Pucallpa naar Iquitos gegaan. Een 5 daagse boottrip door de Amazone. 5 dagen in een hangmat op het dek. We hadden voor elke dag 2 blikjes tonijn en wat crackers per persoon omdat het eten op de boot je gegarandeerd ziek maakt. Bovendien kon ik me voor 5 dagen niet wassen of tanden poetsen en geloof me, in de Amazone zweet je behoorlijk, ik geloof niet dat ik me ooit zo vies gevoeld heb!! De dorpjes in Amazone die we bezocht hebben waren echt prachtig! Hout & palmhuisjes, arme mensen, maar zo mooi en vriendelijk. Soms vraag ik me af wat ik hier doe, ik schaam me dood dat ik rijk genoeg ben om even een kijkje te nemen hier terwijl die mensen amper kunnen eten. Maar het was een geweldige ervaring!!

Na de Amazone hebben we nog wat gereisd in het noorden van Peru wat minder succesvol was, het leek wel of het noorden bevolkt is met grijpgrage mannen. Erg vervelend, maar de oude Moche & Chimu ruïnes. waren erg de moeite waard.

Na Peru kwam Equador, Cvenca was de eerste stad die we bezochten, in het zuiden van Equador. Erg mooi, maar niks speciaals, daarna zijn we naar Quito gegaan waar we een maand gebleven zijn. Overdag ging ik naar school, Spaanse les, en 's avonds werkte ik in een kroeg. Het is leuk om zo nu en dan wat langer in een plaats te blijven, je leert het land op een totaal andere manier kennen en ik trok veel op met Equadoriaanse jongeren. Vanuit Quito heb ik wat dagtochtjes gedaan, Otavalo was zeker het beste wat ik van Equator gezien heb. Ik denk dat de Indianen die in Nederland op straat spelen daar vandaan komen. Alle mensen hebben prachtig lang haar en de vrouwen dragen prachtige traditionele klederdracht.

Al met al was Equator niet zo indrukwekkend en speciaal, maar toch zeker de moeite waard.

In Quito waren erg veel reizigers die alleen 's nachts leefden en veel drugs gebruikten. Erg jammer om zo je tijd te verlummelen als je reist, natuurlijk heb ik ook wel gefeest in Quito, maar niet alleen maar.

Nu zit ik in Colombia en ik heb het erg naar mijn zin hier. Het land is prachtig en indrukwekkend en de mensen zijn erg vriendelijk. Maar door problemen met de guerrilla's zijn er zoveel militairen op straat dat het wel oorlog lijkt hier. Verder kan ik er weinig over zeggen want ik ben hier nog maar een week.

Groetjes, Monique!

Jac Zitman +foto van Monique

Paragnost/magnetiseur +foto uit boek

Bantega