MOEDERDAG

Zondag is het weer moederdag. Een eenvoudig feest dat de kinderen met hun jonge, frisse fantasie aanrichten voor hun moeder. Een feest waarbij vooral de kleinste kinderen hun verbondenheid met hun moeder met een eenvoudige simpelheid tot uitdrukking brengen. De mooiste cadeaus die een moeder op moederdag kan krijgen zijn toch zeker die zelf gemaakte werkjes van de kleuters uit de laagste groepen van de basisschool. cadeaus die ze heimelijk naar huis smokkelen, verstoppen en op zondagmorgen met glimmende ogen aanbieden, in spannende afwachting van de bewonderende lof uitingen van hun moeder. Als de cadeaus dan ook nog vergezeld gaan van een zelf geplukt bosje madeliefjes en een met veel zorg, door de kleuter zelf gezet kopje thee, is het feest compleet. Dat is de mooiste moederdag voor iedere moeder. Maar, kleine kinderen worden groot, en daarmee verdwijnt hun eenvoudige fantasie en hun vermogen om gevoelens op een simpele manier over te brengen. Zoals met zoveel feesten heeft de commercie zich op het fenomeen moederdag gestort en de eenvoud verder van het feest afgenomen. De reclame voor moederdag geschenken heeft moederdag gemaakt tot een cliché, een nep feest met cadeaus die getuigen van een schijn, een zieligheid waar iedere moeder het plaatsvervangend schaamrood van op de wangen zou moeten krijgen.

In onze grote zakelijke wereld van presterende mannen, met die zinloze massa cultuur zijn moeders in de verdrukking. In onze cultuurloze, door computers gestuurde wereld tellen de moeders helemaal niet meer mee. In de industrie, met als toppunt die waanzinnige oorlogsindustrie waar zelfs wapens op maat worden gemaakt voor kindersoldaten van elf jaar oud, worden de tranen van de moeders niet gezien. In onze maatschappij van overdreven overdaad zijn ook de moeders weer aan het werk gegaan om hun steentje bij te dragen aan de steeds verder opstuwende consumptiemaatschappij. En waar leidt dit allemaal toe? Steeds minder kinderen vinden na een drukke schooldag een moeder thuis, die met een kopje thee en een open oor op ze wacht. Steeds meer jeugdige druggebruikers, jeugdbendes en andere zaken die nu niet bepaald een afspiegeling zijn van een beschaafde maatschappij. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst is een bekende uitspraak. Maar wie kan nog zeggen dat ze de jeugd hebben, wanneer deze het belangrijkste missen wat een kind kan hebben, namelijk een veilig thuis met altijd de aanwezigheid van een liefhebbende, troostende en stimulerende moeder.

Nu zult u zeggen dat er veel vrouwen zijn die werken omdat ze aan het huisvrouw en moeder zijn niet genoeg hebben, en niet alleen voor de centjes. Er zijn toch voorbeelden genoeg van moeders die gelukkige kinderen hebben en toch werken. Er zijn toch vrouwen die zelfs hoge posities in onze maatschappij hebben bereikt en dit prima combineren met het moederschap. Dat is waar is mijn antwoord, maar dit zijn wel altijd vrouwen die het moederschap op de allereerste plaats zetten. En u moet zeker niet denken dat ik vind dat we de vrouwen op de werkvloer niet nodig hebben, integendeel, hoewel ik twijfel of de vrouwen op de hoge posities niet te veel man geworden zijn, dat wil zeggen, denken, handelen en regeren als mannen. Nu de hoogste levenswaarde bedreigd wordt, de waarde van de menselijkheid, hebben we de vrouwen meer dan ooit nodig, ook buiten het gezin. Maar niet om op levensgrote affiches uit te bazuinen dat ze zo gelukkig zijn met hun nog wittere was, hun nog beter zittend maandverband en de droge billetjes van hun kroost. Geen enkele werkelijk geëmancipeerde vrouw zal tevreden zijn over haar alom geprojecteerde beeld van covergirl of de uitstraling er van als seksartikel.

In mijn praktijk heb ik dagelijks te maken met mensen die zich met grote moeite weten te handhaven in onze steeds drukker wordende maatschappij met zijn altijd weer hoger opgeschroefde eisen. Ziektes die voort komen uit de langzaam maar zeker meer vervuilde aarde, water en lucht. Als paragnost heb ik dan een dubbel beeld van de patiënten die bij mij komen. Aan de buitenkant zie ik dan de mens, gevormd door zijn verleden, al dan niet beschadigd. Aan de binnenkant de mens die ze werkelijk zijn, onbeschadigd, licht en zacht, zoals iedereen diep in zijn hart wil zijn. In dat perspectief zie ik in iedere vrouw, het vrouwelijke, en dat waar toe zij uit kan groeien, de moeder als symbool van de tot bloei gekomen vrouw. Als een onzichtbare rode draad loopt door al mijn behandelingen het aandacht geven aan die mens van binnen, die werkelijke mens die iedereen is. Ik besef, als mens, gesteund door mijn inzichten als paragnost dat er werkelijk wat moet veranderen in onze maatschappij, om de kinderen van vandaag een toekomst voor morgen te bieden. De vrouw heeft hierin een grote, ruimer en ook belangrijke bestemming. Haar algehele menselijke vruchtbaarheid en haar geestelijke vruchtbaarheid moet weer tot hun recht komen. In deze wereld van mannen die denken aan techniek, aan dingen maken en verkopen, aan harde business, aan macht is de vrouw gewoon onmisbaar. Haar mysterieuze vrouwelijkheid met zin voor kleine gewone dingen, haar zachtheid en tederheid om de broosheid van alles, haar intuïtie, haar moederlijkheid maken het samen leven en werken tot een feest. Wanneer zij kan uitgroeien, tot bloei komen en haar vrouwelijkheid kan laten gelden zal ze een belangrijke rol spelen in de wereld van morgen. In deze wereld van de macht van de sterkste, de competitie in het dagelijks bestaan, de stress en al dat verdriet kunnen het de vrouwen zijn die de koude, kille maatschappij kunnen herscheppen tot een liefdevol thuis voor allen.

Moederdag mag geen cliché zijn, we moeten weer leren kijken naar die mooie grote ogen van de kleuters op moederdag. Naar hun onwankelbaar vertrouwen in de vrouw die hun moeder is, die overal voor zorgt. Dan zullen we zien en vieren dat de vrouw van vandaag, met of zonder kinderen, kan uitbloeien tot het belangrijkste wezen van deze aarde:

DE MOEDER.

Jac Zitman

paragnost/magnetiseur

Bantega

tel.0514-551333