| Paranormaal 334
'Jan heeft een enorme klap gehad' vertelde z'n moeder met wie de 12
jarige jongen bij me kwam. 'Dat komt door mijn ziekte', vertelde ze
verder. 'Ik heb namelijk een borstafzetting gehad waarna de artsen
vertelde dat alles weg was'. 'Daar heeft Jan zich aan vastgehouden maar
toen er dan toch een uitzaaiing was, stortte zijn wereld in. Nu denkt hij
dat ik, zijn moeder, wel snel dood zal gaan, en daar zit hij heel erg
mee'. Jan had maar wat stil voor zich uit zitten kijken, terwijl zijn
moeder het woord deed. Maar, in zijn ogen zag je een gevoel van
onrechtvaardigheid van alles wat hem is aangedaan en een diep verdriet.
Omgaan met kanker
Jan heeft altijd hoofdpijn, en dat is soms niet te verdragen voor hem.
Ook zijn school lijdt onder de situatie. Jan zit in de 1e klas VWO, maar
hij kan zich niet concentreren. Tot nu toe had Jan nog nauwelijks een
woord gesproken. Stelde zich afstandelijk op. Maar nu deed hij zowaar zelf
zijn mond open. 'Wat denkt U?' vroeg hij mij, 'Is mijn moeder helemaal
gezond?, Komt de kanker nooit weer terug? U moet dat toch kunnen zien'!
Vol verwachting keek hij mij aan, wachtend op het verlossende antwoord'.
Kanker is een rot ziekte, met hele zware behandel methoden, en helaas
zonder garantie dat het ooit over is. Ik snap wel dat Jan een verlossend
antwoord wil, maar dat kan helaas niemand hem geven, ook ik niet. 'Het
enigste wat ik voor je moeder kan doen is haar middelen geven die haar
weerstand sterker maken en kruiden die remmend werken voor kankercellen'.,
vertelde ik hem. 'Daarnaast zal je moeder haar voedingspatroon aan moeten
passen, en naar psychische blokkades kijken die haar het leven moeilijk
maken'. 'En jij als zoon, kan haar alleen maar steunen, door gewoon jezelf
te zijn, en de dingen te doen die bij jouw leeftijd horen'. 'Accepteer dat
je zo nu en dan verdrietig en boos kan zijn, en dat je moeder dat ook wel
eens is'.
Voor ernstige ziektes en nare omstandigheden moeten we niet weglopen,
maar ze juist accepteren. Dan komt de ruimte om ze een plaats in ons leven
te geven, en lopen we er niet meer voor weg. Vanuit dit accepteren krijgen
we niet alleen de ruimte, maar vooral de kracht om deze moeilijke tijd
door te komen. ' Maar als ze dan toch dood gaat?' vroeg Jan met een paar
kinderlijke onschuldige ogen, wat dan? 'Dan hoop ik voor jou dat je de
kracht vindt om heel dicht bij haar te blijven, en dat je niet voor de
situatie wegloopt'. 'Want, dan zal je ook de schoonheid mislopen die in
zo'n diep ingrijpende gebeurtenis verborgen ligt'
Kanker en de Geest
Zowel Jan als zijn moeder zijn door mij behandeld. Voor Jan heb ik
kruiden samengesteld om een einde te maken aan die snerpende hoofdpijn. Na
een paar maal behandeld te zijn, kon hij zich weer prima redden. Vooral om
dat er meer openheid over de ziekte van zijn moeder kwam. De leraren op
school, waarmee zijn ouders op mijn advies gesproken hebben, waren heel
blij dat ze wisten met welke problemen Jan worstelde. Hierdoor kreeg hij
de kans om op school weer wat bij te komen, en dat gaat gelukkig ook weer
goed. Moeder is nog steeds bij mij onder behandeling. Ze gebruikt de
kruiden, let op haar voeding, en heeft psychisch een aantal zaken
losgelaten die haar erg bezig hielden. Hierdoor is er verbetering gekomen
in de relatie met haar man, en vooral met een zuster, met wie ze in onmin
leefde. Het blijkt toch steeds weer dat psychische stress een belangrijk
facet is in de ontwikkeling van kanker. Niet de enige oorzaak, zoals
sommige wel beweren, maar wel één van de oorzaken.
Soms zie je bij kankerpatiënten zulke worstelingen met het leven, dat
je ziet dat ze psychologisch gesproken, zichzelf vertellen dat ze
eigenlijk niet verder kunnen leven. Je zou dan kunnen zeggen dat ze hun
lichaam onbewust, de opdracht geven maar niet verder te leven. Juist
daarom kan een ziekte als kanker niet alleen lichamelijk behandeld worden.
Gelukkig komen er meer en meer wetenschappelijke studies, die dit
onderbouwen. Toch zien we dat er over het algemeen maar weinig
behandelaars zijn die hun patiënten op dit moeilijke, psychische vlak
helpen. Als magnetiseur kan ik gelukkig zorgen dat lichamelijk alles zo
optimaal mogelijk is, maar juist ook het psychische. Hierdoor gaat de
kwaliteit van het leven vooruit, en dat is toch uiteindelijk de bedoeling.
Gedicht
Voor deze moeder schreef ik onlangs een paar woorden op. Woorden die ik
graag met U deel:
Ondanks die afschuwelijke
ziekte,
Kom je met stralende ogen
binnen.
Ondanks het aangekondigde
sterven,
Blijf je gewoon doorleven.
Ondanks het gebrekkige lichaam,
Is je geest helder en licht.
Ondanks alles,
Wacht je niet op het einde.
Daar, heb jij geen tijd voor.
Jij hebt al je tijd nodig,
Om te leven.
Jac. Zitman |