|
Borstafzetting en de
Duivel
Het was een klein, mager vrouwtje van rond de vijftig
jaar oud. Ze deed heel schichtig en het was voor iedereen duidelijk te
zien dat deze vrouw meer dan genoeg problemen had.
Borst afzetting
Ze vertelde me dat ze tot 6 jaar geleden altijd
onderwijzeres was geweest aan een lagere school. Getrouwd was ze nooit,
omdat ze met de jongen waarop ze op haar 23e hevig verliefd werd niet
mocht trouwen. "Hij was van een ander geloof" vertelde ze me, en
het vochtig worden van haar ogen verraadde de pijn die deze gebeurtenis
had achtergelaten. "Mijn vader en moeder wilde niet dat ik met hem
omging, en hebben me gedwongen de verkering uit te maken" ging ze
verder. "Ook de rest van de familie wilde niets meer met me te maken
hebben als ik het met hem zou doorzetten". "Het was een fijne
jongen, maar het mocht niet zo wezen" eindigde ze met een berustende
zucht.
Ach, ze had zich wel gered, en op de school waar ze
werkte had ze het altijd goed naar haar zin gehad. Ze woonde in een klein
nieuwbouw huisje samen met haar oude rode kat die ze "Goedzak"
noemde.
Maar toen had ze ineens een bobbeltje in haar
linkerborst en in het ziekenhuis werd de hele borst weggehaald. Daarna
volgde nog een periode van bestraling wat ze veel erger had gevonden dan
de operatie zelf. En nu was ze op, ze kon niet meer en wist ook niet hoe
ze verder moest. Met niemand kon ze over haar problemen praten. Niemand
had een luisterend oor voor haar, niemand van haar familie, of van de kerk
waartoe ze behoorde. Oud collega's waren nog één keer langs geweest met
een fruitmand, en daarna niets meer.
Als of ze nog niet genoeg had meegemaakt, was haar
baarmoeder ook niet in orde, zoals ze het zelf omschreef. Ze vloeide met
wel vier keer in de maand en voelde zich zo slap als een vaatdoek.
"Naar de dokter ga ik niet" zei ze vastberaden, "Ik ben het
allemaal zat, laat me maar".
Op vakantie
In ons eerste gesprek heb ik al dadelijk gesteld dat ik
toch wel graag wilde dat ze ook naar de dokter zou gaan. Vooral met haar
achtergrond van kanker konden we geen risico's nemen. Gelukkig bleek dat
er geen sprake was van uitzaaiingen aan de baarmoeder, maar van een kleine
vleesboom. Toch wilde de oud onderwijzeres niet verder bij de dokter onder
behandeling, en ze vertrouwde erop dat ik haar ook wel kon helpen. Haast
een jaar lang is ze bij mij onder behandeling geweest, en stukje bij
beetje kwam ze weer beter in haar vel te zitten. Tegen het voorjaar was ze
weer helemaal opgebloeid en op een keer kwam ze vrolijk lachend binnen.
"Ik heb een alleenstaande reis naar Portugal geboekt" zei ze
glunderend. "Deze zomer ga ik voor het eerst van mijn leven naar het
buitenland met allemaal alleenstaanden van mijn eigen leeftijd".
"Misschien is er nog een aardige man bij" grapte ik voorzichtig.
"Nou, dat zou wel heel mooi wezen", zei ze met een olijke
glimlach over haar gezicht.
Het was prachtig om te zien hoe deze lieve vrouw die
eerst als een zielige grijze mus binnen kwam, nu weer zo levenslustig was
geworden, ze had echt zin in het leven.
Satanswerk
Toen was er de verjaardag van haar zwager, en ze ging
gewoontegetrouw 's avonds op visite. Alle broers en zussen (ze kwam uit
een groot gezin) waren met hun aanhang aanwezig. Ze kreeg veel
complimenten omdat ze er weer zo goed uitzag. En toen maakte ze de
grootste vergissing van haar leven. Ze wist hoe er in hun kerkelijke
kringen over een magnetiseur als ondergetekende gedacht werd. Die
magnetiseurs waren in de ogen van deze kortzichtige mensen de handlangers
van de duivel. Ze maakte je dan wel beter, maar zo geloven ze bij dit
kerkgenootschap, je ziel is verloren.
En toch vertelde ze dat ze al die tijd bij mij onder
behandeling was geweest, en dat ze daardoor zo opknapte. De familie was
woedend en teleurgesteld dat ze juist door mijn behandelingen zo was
opgeknapt.
Elke avond na deze verjaardag kreeg ze bezoek van haar
familie samen met andere kerkleden, die haar weer op het "rechte
pad" wilden brengen. En maar tegen haar aanpraten, en maar vertellen
hoe slecht het allemaal was geweest om bij de handlanger van satan onder
behandeling te gaan. Zo'n vakantie kon natuurlijk ook niet, wat zou haar
overleden moeder daar wel niet van gedacht hebben. Hoeveel verdriet zou
haar oude vader wel niet hebben als hij dit allemaal wist. De druk werd de
oud onderwijzeres te veel en ze annuleerde de vakantiereis.
Ook deed ze de belofte om zich nooit meer door mij te
laten behandelen. "Het spijt mij zo mijnheer Zitman" vertelde ze
me over de telefoon. "Ik bedank u voor alles wat u voor mij gedaan
heeft, U hebt mij fantastisch geholpen, maar ik ben van hun beweringen
helemaal in de war".
Helaas bleef haar familie maar door prediken, waar door
de arme vrouw helemaal met zich zelf in de problemen kwam. Hierdoor
stortte ze volledig in, ze kreeg angstaanvallen en durfde de straat niet
meer op. Ook begon ze zichzelf pijn te doen en raakte helemaal in de war.
Ze kon niet meer alleen thuis blijven en haar huisarts liet haar opnemen
in een psychiatrische kliniek. Daar werd ze niet meer bezocht door haar
familie en al helemaal niet door de leden van haar kerk. Als deze vrouw al
iets van een duivel ervaren heeft dan heeft ze die gezien in de
liefdeloosheid van deze zich christen noemende mensen. Gelukkig behoren ze
tot een kleine kerk, hoewel ik het liever een sekte noem, en gaan de
meeste Christenen niet zo drammerig en beschuldigend met andere om.
Onlangs hoorde ik dat de oud onderwijzeres haar rust
gevonden heeft, ze is in de kliniek overleden. |