| Nu het toeristen seizoen weer begint zien we op de Friese
wateren weer kapitale pleziervaartuigen verschijnen. Eenvoud is bij dit
soort schepen meestal ver zoek. Ze zijn tekenend voor het zoeken naar
vrijheid op materieel gebied. Groter, duurder en met de nieuwste
technische snufjes. Niets in vergelijking met de kleine jongen op zijn
zelfgemaakte vlotje. Dat gevoel wanneer je zo voor het eerst op een
zelfgemaakte vaartuig stapt. Met respect voor het water dat zoveel
narigheid kan veroorzaken als je er in valt. De trots dat je vlot blijft
drijven als je er op staat. De vrijheid dat je kunt varen naar waar jij
heen wilt. Het is prachtig hoe we als kind kunnen genieten van wat planken
en oude roestige spijkers. Eenvoud en spiritualiteit hebben veel met
elkaar te maken. Over Spiritualiteit valt heel veel en heel weinig te
zeggen. Het heeft te maken met beleven van het leven. Met de mystiek van
het leven die door alles heen stroomt. Hier voor hebben wij een open,
levendige geest nodig. Een geest die al dat ‘moeten’ heeft losgelaten.
Vrijheid begint in onze eigen geest.
Druk van de maatschappij te
groot
De druk die de maatschappij op het leven van mensen legt wordt in vele
opzichten te zwaar gevonden. Twee inkomens is voor een gezin eerder regel
dan uitzondering. Sommige mensen hebben het zelfs nog te druk om hun eigen
kinderen naar de crèche te brengen. Een vrouw die onlangs bij mij in de
praktijk kwam vertelde me over haar werk in het kinderdagverblijf. Ze
werkte er nog maar enkele dagen toen vroeg in de ochtend een auto voor de
deur stopte. Met draaiende motor drukte de bestuurster de baby in haar
handen en met een ‘Tot vanavond’ verdween ze even snel als ze gekomen
was. ‘Ik had geen idee wie dit kindje was’, vertelde ze. Toen ze dit
aan haar collega’s vroeg stelde deze voor even te wachten tot de rest
van de kinderen waren gearriveerd. Dan zou het wel duidelijk worden welk
kind dit zou zijn.
Het is niet verwonderlijk dat het grootste deel van de kalmerende
medicijnen door vrouwen worden gebruikt. Vrouwen, moeders worden min of
meer verplicht te werken. Dit betekent dat hierdoor het contact met hun
kinderen en hun gezin voor een groot deel van de dag naar de tweede plaats
wordt geschoven. Volgens de damesbladen is dit allemaal prima voor zowel
de moeder als voor het kind. Moeder kan zich ‘ontwikkelen’, kinderen
worden er ‘zelfstandig’ van. Helaas gaat men voorbij aan de sterkste
en daar door belangrijkste band die tussen mensen bestaat. De band tussen
moeder en kind. Een band die er voor moet zorgen dat het kind van uit een
gevoel van veiligheid volwassen kan worden. Deze band gaat veel verder dan
het weten dat moeder en kind bij elkaar horen. Het is een gevoelsband die
er voor zorgt dat de mens een sociaal wezen is. Een gevoelsband die bij
verstoring verantwoord is voor ernstige psychische en sociale problemen in
het gezin.
Problemen met kinderen
Geregeld word ik in mijn praktijk geconfronteerd met kinderen met
gedragsproblemen. Ze zijn erg druk en nauwelijks te corrigeren. Vader en
moeder worden er ‘Hartstikke gek’ van. Een tijdje geleden vertelde een
vader mij dat hij schrok van zich zelf. ‘Soms heb ik de nijging om mijn
eigen kind wat aan te doen’. De moeder en vader van het kleine meisje
wisten zich geen raad meer. Op school was er verder niets aan de hand.
Alleen thuis was ze echt niet meer te hanteren. Ze was brutaal en vroeg
constant negatieve aandacht. Het kleine meisje van acht jaar oud had
inmiddels het hele circuit van de geestelijke gezondheidszorg doorlopen.
Psychologen, psychiaters en gedragstherapeuten waren echter tot de
conclusie gekomen dat slechts medicijnen en heel strenge regels in de
opvoeding ‘de oplossing’ waren. Het ging zelfs zover dat de
behandelende kinderarts het advies gaf om tegen de voorschriften in een
dubbele dosis kalmerende medicijnen toe te dienen. Gelukkig hadden de
beide ouders het sterke gevoel, een intuïtie, dat dit niet de oplossing
kon zijn. Toen ik het kleine meisje door mijn praktijkruimte zag
scharrelen zag ik meteen dat met haar niet zo veel aan de hand was. Het
probleem lag helemaal niet bij haar. Het probleem lag bij moeder die de
verbindingslijntjes binnen haar gezin uit haar handen had zien glippen.
Verhoudingen herstellen
Wat gebeurt er nu als vrouwen de touwtjes, de
gevoelsverbindingslijntjes binnen hun gezin dreigen te verliezen? De
kinderen zijn de eerste die deze verbinding met hun moeder voelen
wegvallen. Ze reageren hier op met heel veel aandacht vragen. Dit kan zijn
door heel lastig te worden, door allerlei kwaaltjes te krijgen, of door
zichzelf af te sluiten van de wereld om hen heen. De oudere kinderen gaan
hun heil buiten het gezin zoeken met alle gevolgen van dien. Ook de
verhouding van de moeder met haar man komt vaak wat op losse schroeven te
staan. Dit doordat zei het gevoel heeft dat hij niet meer op haar signalen
reageert. Dit is niet zo raar, want daar komt het verschil in het
verwerken van problemen door mannen en vrouwen om de hoek kijken. Vrouwen
hebben het nodig om hun problemen met andere te delen, te vertellen. Bij
de natuurvolken zie je dat de vrouwen altijd samen leven, werken en
praten, met hun kinderen dicht bij. De mannen zijn op jacht, en ‘s
avonds zitten ze ergens, liefst alleen, op de uitkijk, en verwerken hun
spanningen op die manier. Problemen, daar reageert de man op door een
oplossing aan te geven, waar vrouwen alleen maar hun verhaal kwijt willen.
Eigenlijk is het vreemd dat zoveel vrouwen zich dit typisch vrouwelijke
nauwelijks bewust zijn. De emancipatie heeft heel veel voor de positie van
vrouwen verbeterd. Het werk is nog steeds niet klaar, wanneer deze typisch
vrouwelijke, liever moederlijke eigenschappen niet tot hun recht kunnen
komen.
Gelukkig was ik in staat met natuurlijke middelen deze moeder weer lekker
in haar vel te krijgen. Het belangrijkste voor dit gezin is wel geweest
dat ze inzagen dat het allemaal wat minder moet. Dat de gevoelsband tussen
mensen weer herstelt wanneer ze weer gewoon tijd voor elkaar hebben. Het
heeft te maken met beleven van het leven. Met de mystiek van het leven die
door alles heen stroomt. Hier voor hebben wij een open, levendige geest
nodig. Een geest die al dat ‘moeten’ heeft losgelaten. |