|
B.D.E
Pinksteren is van oudsher het feest van 'het
andere', 'het mystieke', het feest van het contact tussen onze wereld van
alle dag en de spirituele wereld, ofwel het feest van het paranormale dat
een verbinding vormt tussen het normale van alle dag en het goddelijke.
Bijna dood ervaring
Een van de meest opvallende verschijnselen, waar we de
laatste jaren veel van horen is de 'bijna dood' ervaring. Mensen uit
allerlei culturen en van verschillende levens overtuigingen maken er
melding over deze heel speciale ervaring. Enkele weken geleden kwam een
man, een ex militair, bij mij in de praktijk die vorig jaar een
hartaanval kreeg. In het ziekenhuis moest deze man gereanimeerd worden
omdat er sprake was van een hartstilstand. Tijdens deze behandeling had
deze, heel rationele, ex- militair een heel speciale ervaring, zoals hij
het zelf noemde.
'Weet U mijnheer Zitman', zo begon hij zijn verhaal,
'als ik vroeger over zoiets had gehoord had ik gedacht dat het allemaal
onzin is'. 'Ik herinner me nog dat ik op die behandel tafel lag en enorme
pijn in mijn borst had'. 'Het leek net of er een groot blok beton op mijn
borstkas lag'. 'Toen ineens viel alles van me af, en had ik het gevoel dat
ik bij mijzelf weggleed'. 'Het werd heel licht om mij heen, en ik bevond
mij in een mooi open landschap, een weiland met veel bloemen en een schone
sereniteit'. 'Er waren ook nog andere mensen, denk ik, maar echt gezien of
herkend, heb ik niemand'. 'Ik voelde me daar zo heerlijk, alles was gewoon
goed. En ineens werd ik teruggetrokken naar mezelf, op die behandeltafel,
en was de angst en de pijn er weer'.
'Even later gebeurde het weer, weer dat landschap, weer
dat heerlijke gevoel; achteraf bleek ik een tweede keer werd
gereanimeerd'. 'Maar nu zweefde ik verder, naar een licht wat aan het
einde van het landschap was. Hoe dichter ik bij het licht kwam hoe beter
het was, en ik voelde dat de licht God is'. 'Maar ja, ik werd weer
teruggetrokken, anders had ik hier niet gezeten hè', zei hij met een
brede grijns op z'n gezicht.
Alsof je een jas
uitdoet
'In het begin was ik heel kwaad, tegen de arts heb ik
nog gezegd dat hij me beter had kunnen laten gaan. maar ja, dan zie je je
vrouw en kinderen weer, en dan is het toch wel mooi dat je er nog bent'.
'Bent U verandert door deze ervaring' vroeg ik aan de
man tegenover me, 'heeft het uw leven veranderd?' Even kijkt mijn bezoeker
me nadenkend aan, dan gaat hij verder: 'ja kijk, bang voor de dood ben ik
niet meer, en ik zeg tegen anderen ook wel dat de dood niet het einde is'.
'En ik ben gevoeliger geworden, zachtaardiger denk ik'. 'Ik ben m'n hele
leven militair geweest, en het leger is toch een beetje een macho cultuur,
stoere jongens, ferme knapen'. 'Dat is een houding, die je gewoon
overneemt als je in het leger komt. 'Ja, en die houding heb ik wel laten
vallen, en nu krijgt mijn gevoel een kans'. 'Weet U mijnheer Zitman, in
die andere wereld, die na dit leven komt, heb je niets aan je gedachten.
Het is een gevoelswereld, en het denken is er gewoon niet. Je bent een
voelend wezen, zonder stoer gedrag, zonder kennis, zonder denken en zonder
geloof, dat alles blijft achter. Je stapt uit je zelf, alsof je een jas
uitdoet.
De smaak van Honing
Tot zover de bijna dood ervaring van deze exmilitair.
Het is een belevenis die door velen anderen wordt gedeeld. Toch is het
niet zo dat dit soort ervaringen alleen is weggelegd voor mensen die op
het randje van de dood staan. In alle tijden en in alle culturen zijn er
mystici geweest die deze ervaring hadden zonder dat er sprake was van een
naderende, lichamelijke dood. Deze mystici vertellen hoe ze ervaringen
hadden met dit licht, gepaard met een niet te beschrijven heerlijkheids
gevoel, en een kracht die door het verstand niet te begrijpen is. De
regelmatige lezers van deze column weten dat dit soort ervaringen mij zelf
van jongs af aan overkomen. Eigenlijk zijn het gnostische ervaringen,
zoals het wel genoemd wordt, ofwel ontmoetingen met dat wat we God kunnen
noemen. Zoals ik al stelde zijn deze ervaringen eigenlijk niet onder
woorden te brengen. Op de tv zag ik onlangs een mysticus die het vergeleek
met de smaak van honing. Aan iemand die nog nooit honing heeft geproefd is
het niet uit te leggen hoe deze smaak is. Voor mensen die de smaak van
honing kennen, zijn een paar woorden nodig om deze ervaring te
beschrijven.
Er zijn in alle tijden mensen geweest die hun
toehoorders aanspoorde om hun leven zo te veranderen dat ze deel kunnen
hebben aan dit wonderbaarlijke. Jezus, Boeddha en Mohammed om maar een
paar hele grote namen te noemen hebben er een hele leer voor ontwikkeld.
Allen vanuit hun eigen cultuur en in hun eigen tijd. Helaas hebben velen,
deze soms verschillend lijkende lessen, gebruikt om een strijdpunt van te
maken. Ze gebruiken de lessen dan om een persoonlijke strijd te voeren,
met alle ellende van dien. Het zou beter zijn om de woorden van deze
mensen te gebruiken om zelf achter de smaak van honing te komen.
|