| Paranormaal 314
Over angst en liefde
Honderd jaar geleden was verlichting met petroleumlampen nog heel
gewoon. Elektriciteit werd nog nauwelijks gebruikt door gewone mensen.
Radio en tv behoorde tot de toekomst. Als brandstof diende turf en kolen.
Voor arme mensen was er altijd wel een stuk hout te vinden. Het leven
speelde zich meestal dicht bij huis af. Er was immers nauwelijks openbaar
vervoer.
Door alle communicatiemiddelen van heden ten dage is de wereld kleiner
geworden dan ooit.Als er nu ook maar ergens op deze aarde iets gebeurt wat als nieuws
beschouwt kan worden, dan is dit in enkele uren de hele wereld over. De
gebeurtenissen afgelopen september in New York is daar een sprekend
voorbeeld van.
Toch zijn er ook nog hele volksstammen die geen idee hebben wat zich op
de rest van de aarde afspeelt. Ze leven nog helemaal in en met de
natuur.
Ik kijk op tv graag naar natuurfilms. Het is prachtig om te zien hoe
dieren in hun natuurlijke omgeving leven. Hoe de rangen en standen binnen
een kudde zijn verdeeld. Mijn bijzondere interesse gaat uit naar dieren
die in kuddes leven omdat we daar de beginselen van het menselijk gedrag
heel goed te zien is. De mens is uiteindelijk ook een kuddedier, hoewel
mensen vaak het idee hebben dat ze van een hogere komaf zijn. Ergens in
die ontwikkeling die de mens heeft doorgemaakt zal het denken zijn
ontstaan.
De eerste gedachten die ooit op deze aarde zijn gedacht moeten te maken
hebben gehad met het gedrag binnen de kudde en het de zorg voor de jonge
dieren. Vandaar ook dat mensen zich grote zorgen om hun kinderen en om hun
positie in de maatschappij kunnen maken.
Door mijn ‘paranormale’ ogen zie ik soms de aandacht bij mensen.
Aandacht is een energie net als denken en voelen. Aandacht zou je kunnen
vergelijken met het licht van een lamp. Waar de lamp op schijnt wordt
aandacht aan besteed. Ik zag eens een man op het strand staan, die zeer
ingespannen het strand afzocht naar de een of ander. Ik zag hem niet
alleen met zijn hand boven zijn ogen rondkijken, er was meer.
Ik zag hoe uit zijn hoofd een gekleurd licht kwam dat als een
schijnwerper over de omgeving gleed. Hier en daar bleef het even hangen.
Dan ging het weer verder. Uiteindelijk keerde de man zich teleurgesteld om
en liep verder. Toch bleef zijn aandacht, zijn licht, nog een tijdje over
het strand en de omgeving hangen. Later toen ik met mensen in mijn
praktijk ging werken ging ik zien dat de bron van de mens aandacht is.
Wanneer we gedachten en gevoelens belichten, aandacht geven, dan worden we
ze ons bewust. Dat gebeurt met zaken in onszelf en met de buitenwereld. Ze
komen in onze aandacht.
Nu hebben we in ons denken een persoontje gecreëerd die we ‘Ik’
noemen, ons zelf. Het is de hoofdpersoon van de film die doorlopend in
onze aandacht komt en die zich afgescheiden voelt van het geen wat zich
aan hem of haar voor doet. Dit Ik heeft allerlei belangen die door het
lichaam worden aangegeven. Het lichaam moet sterk en gezond blijven en
zich voortplanten. Met onze kinderen, geliefden en familie hebben we
speciale banden, die zorgen voortbrengen. Mensen waar we aandacht voor
hebben.
Vaak zie ik dat mensen te veel in hun aandacht hebben. Zorgen en
angsten kunnen veel ruimte innemen. Zo veel, dat de drukte van het
dagelijks bestaan er eigelijk niet meer bij kan. En vaak probeer ik dan de
kern van het probleem aan te geven. We kunnen van alles uithalen om te
ontspannen, maar uiteindelijk is het een heilloze weg. Om te voorkomen dat
we ons leven moeten slijten ergens tussen geluk en lijden zal er
duidelijkheid moeten komen. We zullen tot een andere manier van leven
moeten komen.
Ik gebruik graag het voorbeeld van de, haast al weer ouderwetse
filmprojector. We hebben het idee dat wij de hoofdpersoon van de film
zijn. Maar, het is net als met een spannende film op de tv, het wordt tijd
dat we ons realiseren dat wij de toeschouwer van de film zijn. Of nog
liever, het licht dat de film beschijnt.
Wanneer we ons dit werkelijk kunnen realiseren gebeurt er iets
wonderbaarlijks met onze aandacht. Het is niet langer meer een angstig
vasthouden van wat belangrijk voor ons is. Het is mooi om te zien dat
aandacht dan langzamerhand een voedende kracht wordt. Ik zie dan dat de
energie, die in de oude situatie nog een krampachtige klauw kan zijn. Bij
de mens die beseft dat hij ‘de lamp van de projector’ is wordt de
energie er een van warmte, van liefde.
Jac Zitman |