|
Postnatale Depressie
Ook de postnatale
depressie vindt zijn oorsprong in een slecht werkende hypofyse, de
centrale van het hormoonstelsel. Wie bij mij in de praktijk bekend is weet
van de vele geboorte kaartjes die ik ontvang van echtparen die
aanvankelijk problemen hadden met het krijgen van kinderen. Steeds zal ik
die zwangere vrouwen aanraden om ruim voor de bevalling contact met me op
te nemen zodat ik ze wat middelen kan meegeven voor rond de bevalling. Nog
nooit is het voorgekomen dat één van deze vrouwen een postnatale
depressie kreeg. Gelukkig niet, want zo'n postnatale depressie is één
van de naarste zaken die een jonge moeder kan overkomen en zorgt voor een
enorme belasting voor het hele gezin. Voor de vrouw zelf is het dubbel erg
omdat ze erg onzeker wordt over haar eigen psychische gesteldheid. De
omgeving stelt, vooral als het langer duurt, ten onrechte dat de vrouw
last heeft van een psychische storing. Uit mijn jaren lange ervaring met
de behandeling van postnatale depressie ben ik te weten gekomen dat de
oorsprong van deze ziekte, hoewel er ook sprake is van emotionele
klachten, van lichamelijke aard is, die ik behandel met hypotarwekiem
olie, homeopathische middelen, kruiden en de behandeling die ik als
magnetiseur geef.
Bij de geboorte
van een kind treden er grote verandering op in het lichaam van de vrouw,
gestuurd door het hormoonstelsel, met name de hypofyse. Doordat ons
voeding pakket niet altijd die stoffen bevat die het hormoonstelsel
optimaal laat werken ontstaat hier makkelijk een ontregeling. De pil en
een prolactine remmer, middelen om de borstvoeding te remmen, en andere
middelen die veel oestrogenen bevatten blijken vervelende consequenties te
kunnen hebben, ze leiden tot een verhoging van het mineraal koper in het
lichaam. Dit kan, blijkens onderzoek van dr.Hoes psychiater uit Tiel, diep
ingrijpende verstoring van de biochemische gesteldheid van het lichaam te
weeg brengen. Dit vormt de basis voor het optreden van depressie in het
algemeen en ook voor postnatale depressie.
Vooral als de
postnatale depressie verschijnselen zich in een sluipend, langzaam tempo
aandienen kunnen soms vervelende situaties binnen het gezin en binnen het
huwelijk ontstaan. Veelal wordt de na de bevalling optredende zwakte,
nervositeit enz. toegeschreven aan het feit dat de bevalling nog maar zo
kort achter de rug is en dat de vrouw moet wennen aan de nieuwe situatie.
De moeheid wordt toegeschreven aan het zelf voeden van de baby en de
slechte nachtrust. Niemand is er in zo'n geval op bedacht dat gesproken
kan worden van een ernstige ontregeling van het lichaam van de vrouw.
De eerder
genoemde psychiater dr.Hoes heeft het biochemische mechanisme, volgens
welke dit alles tot stand komt, beschreven als het subklinisch pellagra.
Hij komt tot een indrukwekkende rij van verschijnselen, die direct in
relatie gebracht kunnen worden gebracht tot symptomen van postnatale
depressie. Dr.Hoes geeft de volgende opsomming van symptomen die het
gevolg zijn van te korten aan stoffen die tot een slecht werkende hypofyse
leiden:
1.
Veranderend gedrag met wisselende stemmingen.
2.
Aanpassingsstoornissen die zich uiten als lichamelijke klachten,
uiteenlopend van vermoeidheid tot bv hyperventilatie.
3.
Emotionele stress, die zich kan uiten in een gebrekkig vermogen zich aan
te passen.
4.
Huwelijkse conflicten en familieruzies, vaak door dat de patiënt het
gevoel heeft geen aandacht te krijgen.
5.
Misbruik van alcohol, drugs of andere middelen, en verandert eet gedrag.
6.
Depressie, al dan niet met zelfmoord neigingen.
Heel wat
lichamelijke en psychische problemen die hun oorsprong vinden in een
tekort op lichamelijk gebied die vrij eenvoudig op te lossen zijn met heel
gewone middelen en goede behandeling. Dit is geen alternatieve
veronderstelling van een dwaze magnetiseur, zo als men mij zou kunnen
zien, maar een klinisch bewezen feit.
Zoals we in de
opsomming van dr.Hoek zagen is hyperventilatie een verschijnsel dat bij
postnatale depressie kan optreden. Hyperventilatie kent de volgende
verschijnselen: duizelingen, hartkloppingen, uitstralingspijn in de linker
arm, hals en kaken. Een lam gevoel in de spieren, angst gevoelens en het
gevoel bewusteloos te raken met als gevolg totale paniek. Als een moeder
enkele weken na de bevalling alleen thuis is met haar baby kan dat tot
enorme ontreddering leiden, en haar het gevoel geven dat ze zich niet
alleen kan redden. Ze probeert bij haar positieve te blijven, terwijl het
gevoel van "er moeten zijn" tot grote angst gevoelens kan
leiden. De familie zal met goedbedoelde adviezen komen die vaak de zaak
alleen maar erger maken, omdat ze er van uit gaan dat het psychische
problemen zijn. Wanneer zo'n vrouw dan "door het lint gaat", de
verantwoordingen voor haar kind afwijst, op de vlucht slaat, of in het
ergste geval zich zelf of het kindje iets aandoet krijgt ze de hele
maatschappij over zich heen en wordt als psychisch gestoord bestempeld, en
ze wordt dan ook als zodanig behandeld, zonder dat men naar de
lichamelijke oorsprong van de problemen kijkt. Kunt U zich een beetje
voorstellen hoe zo'n door iedereen onbegrepen vrouw zich voelt? Hoelang
kan zo'n postnatale depressie duren, zult u zich wellicht afvragen. Veel
vrouwen blijken, onbehandeld, gedurende lange jaren psychische
onevenwichtigheden te ervaren die hun oorsprong in een postnatale
depressie vindt. Een patroon van verstoringen, dat duurt tot 20 jaar na de
laatste bevallingen is geen uitzondering.
Ik wil hier geen
moralist uit gaan hangen, en kan me voorstellen dat er situaties zijn
waarin een abortus noodzakelijk is. Toch moet men hier niet te licht over
denken, door de plotselinge onderbreking van de zwangerschap kan de
hypofyse in een soort shock situatie komen die tot jaren van lichamelijke
en psychische problemen lijdt. Een postnatale abortus depressie zou je het
kunnen noemen die vooral het emotionele verwerkingscentrum ernstig
verstoord. Vergis U niet, dit komt veel meer voor dan men vermoed! In de
praktijk heb ik wel vrouwen gezien die door de abortus psychisch ernstig
ontredderd zijn, en met grote schuldgevoelens leven. Sociale en
maatschappelijke motieven mogen dus nooit een rede tot abortus zijn. Een
kind kan nooit "niet gewenst zijn" uit
financiële
motieven en zeker niet onder het motto "wat de mensen er van
zeggen",wat in dit opzicht de meest walgelijke gedachtegang is.
Mannen die hun vrouw overhalen tot het ondergaan van een abortus moeten
niet vreemd opkijken als hier door hun huwelijk voor altijd ernstig
ontwricht raakt, doordat zijn geliefde hem dit, soms onbewust, blijft
kwalijk nemen. Vrouwen en ook meisjes mogen nooit gedwongen worden tot
abortus, veel beter zou men zich er voor in kunnen spannen dit nieuwe
leven met open armen te ontvangen, wat "de mensen" er ook van
zeggen.
Jac
Zitman
Tel / Fax :
0514-562345
www.jaczitman.nl |