|
Geestelijke
en lichamelijke klachten en de Hormonen bij vrouwen
Een vrouw die gebukt gaat onder de
gevolgen van een slecht werkend hormoonstelsel verkeert in een heel
ellendige toestand. Niet alleen de vrouw zelf is uit haar gewone doen,
maar ook de omgeving, met name het gezin kan behoorlijk ontregeld raken.
Hele reeksen van misverstanden , ergernissen en ruzies kunnen binnen het
gezin aan de orde komen omdat moeder en\of echtgenote te prikkelbaar, te
nerveus, te depressief, te moe, kortom, helemaal niet zich zelf is. Er
zijn verschillende "bij" namen voor de verstoring waar de vrouw
onder gebukt kan gaan. Ik noem de postnatale depressie, de
overgangsdepressie, maar ook p.m.s. ofwel pre menstrueel syndroom, die
zich voordoet in de periode voorafgaand aan de maandelijkse cyclus, en als
laatste de depressies die zich laten gelden in de puberteit. Soms zie ik
meisjes van nog geen 10 jaar oud in mijn praktijk die hier al last van
hebben.
Al deze depressies zijn mijns inziens
geen psychische afwijkingen of ontregelingen die uit de psyche zelf voort
komt. Door de vele patiënten in mijn praktijk, die ik met goed resultaat
heb behandeld, ben ik er van overtuigd dat de problemen voort komen uit
een hormonale ontregeling. Met name de ontregelde functie van de hypofyse
(hersens aanhangsel) die een uitermate belangrijke rol in het lichaam van
de vrouw speelt. Tal van functies, oa. die van menstruatie, zwangerschap,
lactatie (moedermelk vorming) worden geregeld door de hypofyse hormonen,
even als de vruchtbaarheid. De hypofyse staat in zeer nauw contact met het
emotioneel verwerking centrum in de hersenen. Naast de depressie die zich
kan voordoen bij de slecht werkende hypofyse is ook het biochemisch
evenwicht in het lichaam ernstig ontregeld. Dat wil zeggen dat er sprake
is van een teveel van een bepaalde stof en een te weinig van andere
stoffen, waardoor veranderingen in het zenuwstelsel kunnen optreden.
Veel vrouwen die aan de gevolgen van de
slechte werking van het hormoonstelsel lijden komen niet voor niets in een
ellendige situatie terecht, dit komt omdat ze in wezen dubbel lijden. Ze
lijden op de eerste plaats onder de gevolgen van het verschijnsel en op de
tweede plaats zullen veel vrouwen het daarnaast heel moeilijk hebben
vanwege het feit dat ze vanuit de medische wetenschap en vaak ook vanuit
hun dagelijkse omgeving beschouwd worden als psychisch gestoord. En juist
dat laatste in mijns inziens absoluut niet het geval. Deze vrouwen zijn in
de beginfase van hun aandoening absoluut niet psychisch gestoord, maar ze
kan het door een verkeerde medische benadering wel worden.
Ik ben van mening dat de toediening van
kalmeringsmiddelen en antidepressiva tot de medische schoonheidsfouten
gerekend moeten worden omdat ze niets doen aan de oorzaak. Ze zullen de
patiënte in kwestie uitsluitend verder het dal in helpen, ondanks het
feit dat je van zo'n kalmeringsmiddel wel lekker rustig kunt zijn. Als een
vrouw steeds maar aangesproken wordt op grond van haar psychische
ontregeling, wordt het waarschijnlijk alleen maar erger. Die psychische
ontregeling is uitsluitend een symptoom, een gevolg van iets dat zijn
oorsprong elders heeft. Als je een vrouw blijft "doorzagen" op
grond van die symptomatische verschijnselen zal ze zich steeds onmachtiger
gaan voelen. Want eigenlijk wil ze wel normaal en opgewekt doen, maar ze
kan niet. Ze wil zich dolgraag fit en gezellig gedragen maar ze is er
gewoon niet toe in staat. Ze vindt het verschrikkelijk dat ze van die nare
buien heeft, soms zo afwijzend is naar haar echtgenoot en kinderen, maar
ze kan er niets aan doen, en leeft vaak met grote wroeging,
wat weer tot allerlei angsten e.d. kan leiden. Praten over de problemen
heeft vaak geen zin, en dat doe ik in eerste instantie ook niet met deze
patiënten, omdat ze zelf niet in staat zijn hun gedachten op een rijtje
te krijgen en de problemen op te lossen. De gedachten gaan maar door, als
een niet te stoppen stroom en praten heeft geen zin tot het hormoonstelsel
weer goed werkt.
Allerlei zaken uit het verleden zie je
tijdens zo'n periode dan ook weer te voorschijn komen, en verdwijnen als
alles weer goed werkt, zonder veel gepraat. De psychiater dr.Hoes heeft
het biochemische mechanisme, volgens welke dit alles tot stand komt,
beschreven als het subklinisch pellagra. Hij komt tot een indrukwekkende
rij van verschijnselen, die direct in relatie gebracht kunnen worden
gebracht tot symptomen van verstoringen van het hormoonstelsel. Dr.Hoes
geeft de volgende opsomming van symptomen die het gevolg zijn van te
korten aan stoffen die tot een slecht werkende hypofyse leiden:
1. Veranderend gedrag
met wisselende stemmingen
2.
Aanpassingsstoornissen die zich uiten als lichamelijke klachten,
uiteenlopend van vermoeidheid tot bv hyperventilatie. 3. Emotionele
stress, die zich kan uiten in een gebrekkig vermogen zich aan te passen.
4. Huwelijkse conflicten
en familieruzies, vaak door dat de patiënt het gevoel heeft geen aandacht
te krijgen.
5. Misbruik van alcohol,
drugs of andere middelen, en verandert eet gedrag. 6. Depressie, al dan
niet met zelfmoord neigingen
Heel wat lichamelijke en psychische
problemen die hun oorsprong vinden in een tekort op lichamelijk gebied die
vrij eenvoudig op te lossen zijn met heel gewone middelen en goede
behandeling. Dit is geen alternatieve veronderstelling van een dwaze
magnetiseur, zo als men mij zou kunnen zien, maar een klinisch bewezen
feit.
Zoals we in de opsomming van dr.Hoek
zagen is hyperventilatie een verschijnsel dat bij postnatale depressie kan
optreden. Hyperventilatie kent de volgende verschijnselen: Duizelingen,
Hartkloppingen, Uitstralingspijn in de linker arm, hals en kaken. Een lam
gevoel in de spieren, angst gevoelens en het gevoel bewusteloos te raken
met als gevolg totale paniek.
Als een jonge moeder alleen thuis is met
haar baby kan dat tot enorme ontreddering leiden, en haar het gevoel geven
dat ze zich niet alleen kan redden. Ze probeert bij haar positieve te
blijven, terwijl het gevoel van "er moeten zijn" tot grote angst
gevoelens kan leiden. De familie zal met goed bedoelde adviezen komen die
vaak de zaak alleen maar erger maken, omdat ze er van uit gaan dat het
psychische problemen zijn. Wanneer zo'n vrouw dan "door het lint
gaat", de verantwoordingen voor haar kind afwijst, op de vlucht
slaat, of in het ergste geval zich zelf of het kindje iets aandoet krijgt
ze de hele maatschappij over zich heen en wordt als psychisch gestoord
bestempeld, en ze wordt dan ook als zodanig behandeld, zonder dat men naar
de lichamelijke oorsprong van de problemen kijkt. Kunt U zich een beetje
voorstellen hoe zo'n door iedereen onbegrepen vrouw zich voelt? Hoelang
kan zo'n postnatale depressie duren, zult u zich wellicht afvragen. Veel
vrouwen blijken, onbehandeld, gedurende lange jaren psychische
onevenwichtigheden te ervaren die hun oorsprong in een postnatale
depressie vindt. Een patroon van verstoringen, dat duurt tot 20 jaar na de
laatste bevallingen is geen uitzondering.
In de jaren dat ik als paragnost /
magnetiseur werk heb ik al vele vrouwen met allerlei problemen, die hun
oorsprong in een slecht werkend hormoonstelsel hebben, kunnen helpen. Van
overspannen vrouwen en postnatale depressies, tot problemen met
hyperventilatie en de meest nare angsten en fobieën. Ik heb een aantal
middelen kunnen ontwikkelen die een goede bijdrage leveren bij deze
problemen. Het belangrijkste inzicht dat ik kreeg is wel het feit dat het
hormoonstelsel met de aanvulling van de juiste voedingsstoffen weer goed
gaat werken, waar door vrouwen zich weer goed in hun vel voelen
zitten
Jac
Zitman
Tel / Fax :
0514-562345
www.jaczitman.nl
|