|
De astma van Frankie
Frankie was zo'n twee jaar oud toen hij, met z'n moeder, bij mij in de
praktijk kwam. In die eerste jaren van z'n leven was hij niet anders dan
ziekenhuis in, en uit geweest.
Ziekenhuis in en uit
'De eerste weken was Frankie eigenlijk een gewone baby' vertelde zijn
moeder Jolanda mij, 'maar daarna begonnen de problemen'. 'Frankie bleef op
Eén zij liggen, en wilde absoluut niet op de andere zijde liggen'. 'De
keren dat hij in zijn jonge leven is opgenomen met keel- en long
ontstekingen zijn nu al niet meer te tellen', aldus zijn moeder. 'De
doktoren hebben gezegd dat Frankie astmatisch is, en dat we nu neus en
keel amandelen moeten laten verwijderen' 'Omdat hij heel erg allergisch
voor van alles is, hebben we de vloerbedekking in huis vervangen voor
zeil, en ook de rest van het huis is helemaal op Frankie ingericht'.
'Eigenlijk moeten mijn man en ik ook nog stoppen met roken', verteld
Frankie's moeder, Jolanda mij, maar dat lukt niet zo, en nu roken we
alleen nog in het schuurtje'. 'Kunt U ons helpen mijnheer Zitman, om het
voor Frankie zo aangenaam mogelijk te maken?'
Uit de wieg gehaald
In het boek, met allerlei stukjes uit mijn praktijk, dat in de
wachtkamer ligt, komen we het verhaal van de kleine Frank ook tegen. Zelfs
het kladblaadje wat ik toen, 10 jaar geleden gebruikte is bewaard
gebleven. Op deze manier weet ik in dit geval nog heel precies welke
diagnose ik stelde en hoe de problemen werden opgelost. Ik kreeg een beeld
voor ogen van een ouder zusje, die zonder dat haar ouders het wisten haar
kleine broertje uit zijn wieg haalde om te knuffelen. Hierbij was wat
misgegaan, en was bij Frankie een zenuw in de rug beklemd geraakt. Zo
ontstond een storing in de darmfunctie, waardoor in de darmen toxines
(gifstoffen) ontstaan die zich in de vorm van ontstekingen uiten. Zoals
bij zoveel baby's en jonge kinderen, is het keel, neus en oren gebied een
zwakke plek en zo ook bij Frankie. Door de vele antibiotica die hij, vaak
terecht, kreeg was zijn darm flora alleen maar slechter geworden en een
vicieuze cirkel dreigde te ontstaan. Ik stelde Jolanda, de moeder van
Frankie voor om de kleine man niet alleen te magnetiseren, om de blokkade
in zijn ruggetje op te heffen, maar ook om hem op een streng dieet te
zetten.
Frankie op dieet
Nu kunt U zich wel voorstellen dat een kind van twee jaar, die zo'n
ziekte geschiedenis achter de rug heeft, niet veel over heeft om bij te
zetten. Zo'n mannetje een dieet geven liet zijn moeder dan ook wel even de
wenkbrauwen fronsen. Maar, toen ik haar vertelde dat dit de enige manier
was om de darmen schoon te krijgen, wilde ze het wel proberen.
De voedingsvoorschriften voor Frankie waren als volgt: 's morgens, op
zijn nuchtere maag kreeg hij eerst twee kinder lepeltjes met kwark. Dan om
elf uur, en 's middags om drie uur moest men Frankie een halve kinderlepel
levertraan geven. Hoe zijn moeder het er bij het kleine mannetje in heeft
gekregen weet ik niet, maar het is toch gelukt. Verder moest Frankie
'gewoon' eten, maar er waren heel wat voedingswaren die hij absoluut niet
mocht. Ik noem hier de voedingswaren die verboden waren: Melk,
varkensvlees, bladgroente, rauwkost en kip. Met vlees en vis moest men
voorzichtig zijn, dit moest vers en goed gaar zijn, en Frankie mocht er
maar heel weinig van. Ik hield Jolanda voor, dat wat vlees en vis betreft,
Frankie 'koosjer' moest eten. Dieren die zelf dieren eten carnivoren dus,
waren voor het zieke jongetje verboden.
Ook het eten wat maar enigszins 'branderig' overkomt was verboden
evenals extra vitamine, fluor, kalk en dergelijke. Drankjes met koolzuur
moesten vermeden worden, even als kant en klaar maaltijden en andere
voedingsmiddelen die 'Kant en klaar' zijn, dus ook geen mayonaise en
dergelijke.
Twee maanden lang is moeder jolanda één keer in de week met Frankie
bij mij langs geweest. Het dieet werd heel goed gevolgd en Frankie knapte
ziende ogen op. De laatste behandeling die het kleine jongetje van mij
kreeg was precies tien jaar geleden, mei 1988. Toen waren alle problemen
voorbij.
Nòòòit
geen levertraan meer
Enkele maanden geleden kwam een jongen met zijn beppe mee, die bij mij
onder behandeling is. 'Kent U hem nog?', vroeg beppe, 'dit is onze Frank,
weet U nog wel?'
Nu heb ik een geheugen als een zeef, en ik kon de grote, stevige knaap
die voor me stond helemaal niet plaatsen. 'U heeft een foto van mij in dat
boek in de wachtkamer' zei hij, 'ik ben Frank, die als baby bij U kwam,
met astma'. 'Mijn amandelen zijn nooit verwijderd, en ik eet nu gewoon
alles, vertelde Frank, behalve die vieze levertraan, die heb ik later nog
eens geproefd, maar dat vind ik toch wel heel vies'. 'Toch is levertraan
nog altijd een goed middel, voor al voor de weerstand bij longproblemen'
hield ik hem voor. 'Gelukkig heb ik het niet nodig' stelde Frank, 'want
mij mankeert niets'. |