|
Jeugdherinnering
Eén van de eerste herinneringen
die ik heb op Paranormaal gebied stamt uit mijn vroegste jeugd.
Ik zal een jaar of 5 geweest zijn, zo rond de sinterklaastijd.
Wij woonden bij mijn opa en oma die een kruidenierswinkel
hadden, op de bovenverdieping. Deze bovenverdieping was te
bereiken via een trap in de 'gewone kamer'. In deze
kamer was een grote schouw met daarin een ronde zwarte
kolenkachel. Deze kachel stond helemaal vrij in de schouw, en
als kind was het heerlijk om er achter te kruipen met een
kussentje, om je daar al liggend lekker op te warmen.
Op een middag kwam ik de trap af en, terwijl ik zo naar beneden
liep "zag" ik een zwarte piet achter de kachel, en als
of hij zich betrapt voelde, snel de schoorsteen in kruipen. Op
dat moment wist ik dat deze zwarte piet daar achter die kachel,
voor mij een cadeautje had achter gelaten.
"Er moet daar een cadeautje liggen" riep ik naar mijn
Opa en oma, die in de kamer zaten, "Ik zag een zwarte piet
die het heeft neergelegd". Opa, die herstellend was van een
hersenbloeding mompelde wat onverstaanbaars, en oma glimlachte
mij begrijpend toe. Het cadeautje lag er, al zal ik echt niet
meer weten wat het was, maar de helderziende waarneming, ik zag
echt een zwarte piet, die komt me elk jaar om deze tijd weer
voor de geest.
Nog een
herinnering
Een andere belevenis die me heel
helder voor de geest staat dateert van enkele jaren later. Wij
woonden nog steeds boven De kruidenierswinkel aan de Sluiskant,
een drukke scheepsroute tussen Leiden en Delft.
Nu was ik een fanatiek visser die niet kon zwemmen en het werd
me dan ook dagelijks ingeprent dat ik vooral voorzichtig moest
zijn, langs de hoge kade van de Vliet.
Op een keer zat ik weer eens te vissen, met mijn hengel uit een
stuk, het zal 's middags na school geweest zijn.
Plotseling kwamen sterke
gedachten bij me op van een jongen die in het water viel. Als
een generale repetitie gingen de beelden en gedachten door me
heen, hoe te handelen in zo'n geval. Ik moest de achterkant van
mijn hengel toesteken, die is sterker dan de top, en mezelf
vasthouden aan een aanlegpaaltje, of beter nog er achter gaan
zitten, met aan iedere kant een been, en dan maar schreeuwen om
hulp. Een half uur later kwam een mij onbekende jongen bij mij
staan praten, en U raadt het al, hij viel in het donkere water
van de Vliet. Ik handelde zo als mij van tevoren ingegeven heb
en de jongen werd door een paar grote mannen uit het water
gehaald. De rest van de middag, herinner ik me nog, ben ik bezig
geweest om de lijn, het simmetje zoals wij het noemden, uit de
knoop te halen.
Het
onzichtbare licht
De schrijver Evert Hartman heeft
een prachtig kinderboek geschreven, getiteld "Het
onzichtbare Licht". De hoofdpersoon is het meisje Leny, dat
met vallen en opstaan bewust wordt van haar "gave".
Zoals altijd zijn er mensen om haar heen die haar niet willen
geloven, die vermoedden dat Leny, "ze ziet vliegen"
Maar, gelukkig zijn er ook voor
de Leny in dit boek, waar een ware levensgeschiedenis als
voorbeeld voor gebruikt is, mensen die haar begrijpen en helpen.
Naast een boek over het paranormale is het ook een jeugdboek
(vanaf 13 jr.) Met een spannend verhaal van deze bekroonde
schrijver Evert Hartman
Paranormale
talenten
De ontwikkeling van paranormale
talenten is een zaak van eenvoud en vooral van nuchterheid.
Sommige ouders, met op dit gebied talentvolle kinderen, reageren
met angst, ongeloof of hemelen het juist enorm op. Regelmatig
ontmoet ik mensen die hun kinderen maar uitvragen, over wat ze
zien. Ik zeg dan altijd " laat ze met rust" accepteer
hun belevingswereld en ga het vooral niet stimuleren. Vergelijk
het met een appelboom. Je ziet de bloesem en weet dat je appels
mag verwachten, maar ga dan niet bij de eerste vruchtvorming
lopen plukken, want dan lijkt het wel op een appel, maar het is
nog zeker geen vrucht die het in zich heeft om later zelf een
prachtige boom te worden. Daarvoor is rust en heel veel tijd
nodig.
Waarschuwing
Dan is het nu tijd voor een
ernstige waarschuwing. Ik hoor wel over spelletjes als glaasje
draaien ofwel communiceren met geesten van overledenen. Dit is
absolute waanzin! En veel gevaarlijker dan men denkt. De schade
is te vergelijken met het gebruik van drugs, en dan wel
harddrugs en XTC. Ten eerste ben ik er zeker van, dat het leggen
van kontakten met overledenen, zeker op deze manier, niet
bestaat. Veel meer zie je bij dit soort "spelletjes"
dat men in contact komt met allerlei verwrongen waanbeelden uit
de eigen geest die tot grote instabiliteit leiden.
Wanneer volwassen mensen er een
geloof op na willen houden dat uitgaat van het spiritisme, het
contact met overledenen, is dat hun zaak, maar laat de kinderen
met rust. Met hun fantasie rijke geest kunnen ze allerlei
beelden gaan zien van het geloof wat hen opgedrongen werd. Deze
beelden, welke ze dan als waar beleven, kunnen leiden tot
angsten en andere problemen die een schaduw over het verdere
leven kunnen werpen. Wanneer men dan als volwassene met allerlei
angsten en spanningen te maken krijgt, is het heel moeilijk om
deze mensen weer met de beentjes op de grond te krijgen.
Helaas zijn er ook magnetiseurs
die praten over een geestenwereld, overledenen die ze om ons
heen zien. Sommigen menen zelfs in contact te staan met
dergelijke wezens. Dat volwassenen daar grote waarde aan
toekennen is een zaak waarvan je hoopt dat men er toch kritisch
en vooral nuchter mee om gaat. In de ontwikkeling van het
individuele paranormale komt het vaak voor dat men in een
beginstadium denkt dat het spiritisme heel duidelijk waarheid
is. Bij wat verder ontwikkelde paranormale vermogens verdwijnen
dergelijke overtuigingen.
De appel die boom wordt, heeft
tijd, rust en bovenal liefdevolle bescherming nodig. |