|
MARIA,
DE
MOEDER
Een
waar gebeurt verhaal
Maria, groeide op in een verpauperde
volkswijk in het westen van het land. Haar vader en moeder
"moesten" veel te jong trouwen en hadden niet de
kans gekregen om in het naoorlogse Nederland rustig volwassen
te worden. Al snel kwamen er meer broertjes en een zusje en
wisten de ouders van Maria de eindjes niet meer aan elkaar te
knopen, waarvan ze elkaar de schuld gaven. Het gezin stond
onder grote druk, niet alleen door de steeds groter wordende
armoede, maar veel meer doordat de vader van Maria
steeds groter wordende woede uitbarstingen kreeg en regelmatig
de schamele huishouding kort en klein sloeg.
 De
moeder van Maria had niet het vermogen om voor een gezellige
gezinssfeer te zorgen, en was niet in staat de woede
uitbarstingen van vader te voorkomen, wat er voor zorgde dat
de beide ouders leefden als kat en muis, met daartussen Maria
, haar zusje en broertjes. De angst om een volgende ruzie
bepaalde voor een voor een groot deel de kinderjaren van het
zachtmoedige en gevoelige meisje dat zichtbaar leed door de
liefdeloze sfeer die haar omringde en verlamde. Al op negen
jarige leeftijd kreeg Maria, naast een groot deel van het
huishouden, en het regelmatig bedelen voor "lenen"
van geld, bij buren en familie, er de zorg voor het pasgeboren
broertje bij. Al die zorgen, de armoede en de angsten
veroorzaakten bij de opgroeiende Maria met haar gevoelige
natuur, een sterk verlangen naar liefde en harmonie. Die sfeer
van geborgenheid en goedheid welke ze zo goed kende van de
bezoeken aan Oma en Opa, die woonden in het kleine dorpje bij
de zee. Oma was humoristisch en zorgzaam, Opa was een sterke,
filosofisch ingestelde man, een socialist, die prachtig kon
vertellen over een andere, betere wereld die weldra zou
ontstaan, waar geen plaats was voor armoede en ellende, en
iedereen in vrede kan leven. Daar, in dat dorpje bij de zee,
waar de angst om ruzies niet aanwezig was, kwam Maria tot
rust.
In de roerige zestiger jaren was Maria een
tiener. Haar verlangen naar een andere betere wereld werd
gevoed door de hippies die lieten zien dat een andere
samenleving mogelijk was, een samenleving gebaseerd op liefde.
Het delen van bezit, de creativiteit de droom sprak haar enorm
aan, de lange zomeravonden, in het bonte gezelschap van de
hippies, op het strand bij de zee, hielpen haar los te komen
van haar ouderlijk huis, waar de ruzies, nu de kinderen groter
werden, alleen maar erger werden. Op het strand bij de eeuwige
branding van de zee, ontmoette Maria een jongen, in wiens ogen
ze de kracht en goedmoedigheid van haar veel te vroeg en
plotseling overleden Opa terug vond. Hij beschermde Maria
tegen de gevolgen van het steeds meer in verval rakende gezin,
waar een scheiding nog slechts een kwestie van tijd was. Door
deze jongen, met wie ze al jong trouwde, kwam ze in contact
met een vrouw, die zijn oma was, en met wie ze een bijzondere
band kreeg.
 De
eerste keer dat Maria de oma van haar vriend zou ontmoeten,
was ze heel onzeker geweest. Maria, met haar minirok en wilde
blonde haren verwachtte op zijn minst een afwijzende blik van
de oude vrouw, de zoveel van haar vriend hield dat ze hem
haast verafgode. Zou ze goed genoeg zijn in de ogen van de
vrouw, van wie ze zoveel bijzondere verhalen had gehoord?
Maria wist dat de oude vrouw zeer op zich zelf was, dat ze
bijna geen contact met andere mensen onderhield. Er werd
verteld dat ze helderziende was, en niet zo op mensen was
gesteld. Ze kwam nooit op verjaardagen, bruiloften en
begrafenissen, ze was zelfs niet op de begrafenis van haar
eigen man geweest, dus wat moest ze met Maria? "Dit is
mijn meisje" zei de jongen, toen ze het kleine huis van
oma binnen kwamen. De ogen van Maria en de oude vrouw
ontmoetten elkaar en terwijl een glimlach op het gezicht van
de oma verscheen waren haar woorden "dag, Maria je heet
net als ik". Nog nooit in haar leven had Maria zich door
iemand zo onvoorwaardelijk geaccepteerd gevoeld dan door deze
oude vrouw, een gevoel van warmte en liefde doorstroomde nu
haar hele wezen, alsof ze ergens thuis kwam. Door de jaren die
volgden is dit gevoel, voor de vrouw die ze oma ging noemen,
nooit veranderd. De oude wijze vrouw en het jongen meisje
waren verwante zielen, zo voelde het. Toen het moment van
sterven voor de oude vrouw was aangebroken, wilde ze niemand
dan alleen Maria aan haar sterfbed hebben. Met in haar jonge
hand, de koude magere hand van de stervende vrouw, was er bij
beide het gevoel, dat het goed was. Op het moment dat oma
stierf, voelde Maria dat iets, van deze bijzondere vrouw haar
deel werd. Het was een zaadje van de mystiek, van de oude
wijze vrouw, dat in Maria's ziel werd uitgestrooid en een
vruchtbare bodem vond. Zo werd Maria, ingewijde in het
mystieke leven met een diepte in haar ziel, die haar de rust
kan geven, om God te kunnen ontmoeten.
Vele jaren later, woonden Maria met haar
man, in een grote badplaats dicht bij het strand en de zee,
waar Maria zo van hield. Door de jaren heen, was bij Maria een
steeds sterker wordend, intuïtieve gevoeligheid ontstaan. Ze
hadden een onstuimig leven geleid. Een leven met veel ups en
downs die haar mede hadden gevormd. Ze hadden gewerkt, gereisd
en van alles meegemaakt. Maria had allerlei mensen ontmoet,
zakenlieden en kunstenaars, wetenschappers en alternatieve
genezers. Onder hen waren grote mensen, met wie ze een
intuïtieve verwantschap voelde, die Maria hielpen, inzicht te
krijgen in de vragen van geestelijk en mystiek leven, een
harmonie met het leven. Nu Maria weer terug was bij de zee
voelde ze een steeds sterker verlangen naar het moederschap.
Eerst twijfelde ze nog, en vroeg ze zich af, of je in deze
wereld met atoombommen en onzekerheden wel kinderen op de
wereld kon zetten. Wat had ze kinderen te bieden in deze harde
wereld? In het voorjaar toen de vogels terug kwamen van hun
overwintering in zuidelijke gebieden werd het verlangen naar
een kind voor Maria nog sterker. Maar het was meer, Maria had
het vurige verlangen, een kind, een ziel uit het licht van
God, de mogelijkheid tot geboren worden te geven. men treft
het zelfde aan, bij moeders van vele helden en profeten, uit
allerlei culturen, waaronder het Oude Testament.
Op één van deze voorjaar dagen, zat Maria
in de vroege ochtend, alleen in haar woonkamer. De vogels op
haar balkon, zongen het lied van het voorjaar en de eerste
zonnestralen vielen de kamer binnen. opeens voelde Maria de
aanwezigheid van iemand in de kamer. Ze keek verschrikt om
zich heen, maar zag niemand. Dan sprak een stem in haar, dat
ze niet bang hoefde te zijn en Maria voelde een grote rust
over zich heen komen. Toen werd ze aangeraakt door iets wat ze
als een engel beleefde, en een licht doorstroomde haar hele
wezen en, alsof ze werd klaargemaakt voor iets bijzonders,
voelde ze een hemelse kracht door haar lichaam gaan.
Toen haar man even later de kamer binnen kwam, vertelde Maria
het bijzondere voorval. "Ik ben zwanger. Ik weet dat we
een kindje krijgen" zei Maria. "Een bijzonder
kindje, een jongen die wij noemen naar oma".
In de weken voor kerst was Maria enorm zwaar geworden. Aan
haar dikke buik kon je zien, dat de bevalling niet lang meer
op zich liet wachten. Maria zag er prachtig uit, en niet
alleen door haar mooie uiterlijk, de blonde haren die op haar
schouders golfden en haar lichte blauwe ogen, er was meer.
Maria, leefde in het volle vertrouwen dat alles goed kwam en
had haar huis in een prachtige kerstsfeer gebracht. De
kerstboom groter dan ooit, de versiersels, de lampjes, alles
was er, een heerlijk huislijke sfeer, waarin het kindje
geboren moest worden. En natuurlijk de babykamer. Alles was in
wit met blauw, de wieg, de gordijnen, zelfs de knuffels en
kleertjes, Maria twijfelde er niet aan en had alles voorbereid
op de geboorte van haar zoon. Maar de dagen gingen voorbij, en
Maria's kindje werd nog steeds niet geboren al was ze al 14
dagen over tijd. Toen moest er worden ingegrepen en Maria werd
opgenomen in het ziekenhuis. Alle vertrouwen, alle hoop op een
prettige bevalling verdwenen als sneeuw voor de zon. Maria lag
in het onpersoonlijke ziekenhuisbed en was erg angstig voor
wat er gebeuren ging. De weeën werden opgewekt en vijf en
twintig uur lang beleefde Maria de meest onzekere en pijnlijke
uren van haar leven. Een team van artsen en verpleegsters
deden alles wat mogelijk was om het kind gezond op de wereld
te brengen in de donkere kerstnacht. Maria realiseerde zich
dat het geboren worden van kinderen uit de Goddelijke sferen,
voor hun eigenlijk een sterven betekent en had groot
medelijden met haar kind dat bezig was geboren te worden. Toen
haar kindje na een heel moeilijke bevalling eindelijk gezond
op haar buik werd gelegd was er een gevoel van bevrijding voor
Maria. Er was iets volbracht. Een gezonde jongen, negen pond
zwaar, met een paarse vlek op zijn hoofd, een afdruk van
vacuümkap waarmee hij was gehaald. Maar de pijn was nog niet
over, Maria was behoorlijk uitgescheurd en het hechten hiervan
duurde drie uren lang. Toen Maria naar een zaal was gebracht,
viel ze in slaap, al na een uurtje werd ze weer wakker, het
was nog donker buiten, sneeuwvlokjes kwamen zachtjes voorbij
het raam dwarrelen. Toen kreeg Maria eindelijk haar zoon in
haar armen en was er rust en stilte om hen heen, eindelijk kon
ze hem eens goed bekijken. Ze nam het kind in haar armen, zag
zijn mooie ronde gezichtje en zei "Dag, mijn zoon",
terwijl ze bewust werd van zijn bijzondere gaven. En toen,
terwijl Maria in de lichte blauw ogen van haar zoon keek,
opende deze zijn mond. En uit zijn mond klonk een voor Maria
zeer vertrouwde stem die zei "Dag Maria". Even
schrok Maria, droomde ze? was ze te veel verzwakt? maar weer
ging het kleine mondje open en zei, "Dag Maria"
Na enkele jaren, kreeg Maria nog een kindje, een lief mooi
meisje. Ze had hemels blauwe ogen en raven zwart haar. Dit is
een kind van de zomer, die geboren is tussen de bloemen en de
vlinders, een meisje dat de natuur in zich draagt.
Een meisje dat de zomer altijd bij zich heeft.
En Maria laat zien, dat kleine meisjes ook heel gelukkig groot
kunnen worden.
En Maria, het meisje dat zoveel liefde te kort is gekomen in
haar jeugd, wordt ouder en ziet haar kinderen groot worden en
weet dat ze voor altijd zal zijn: 'De
Moeder'.
Jac..Zitman
paranormaal 14 als column voor de
Zuid-Friesland |